واکاوی مهم‌ترین دلایل و چرایی‌های ناکامی سیاست‌های اقتصادی و اصلاحات اقتصادی در کشور
*دولت به‌مثابه میدان*
بهروز رضایی، جامعه‌شناس و پژوهشگر ارشد جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی
وي در پاسخ به پرسشی پیرامون ارزیابی راهبردهای اقتصادی دولت‌ها در جمهوری اسلامی اظهار کرد: «به نظر من مهم‌ترین سوال این است که دولت‌ها اساسا در جمهوری اسلامی دارای چه سیاست‌های اقتصادی هستند.
ما نباید نگاه کلاسیک به دولت داشته باشیم؛ آن نگاهی که از وبر و جامعه‌شناسان کلاسیک می‌آید و دولت را نهادی می‌داند که عمدتا اعمال زور فیزیکی می‌کند و در کنار آن باید از مقبولیت و مشروعیت نزد مردم برخوردار باشد.
این نوع نگاه یک مشکل اساسی دارد و آن‌هم نگاه از بالا به پایین است و دولت را جدا از اقتصاد و جامعه در نظر می‌گیرد.» این پژوهشگر جامعه‌شناسی اقتصادی در ادامه گفت: «درحالی‌که ما باید دولت را در کنار دیگر ساحت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ببینیم.
تعریفی که من از دولت دارم همان چیزی است که پیر بوردیو، جامعه‌شناس معاصر فرانسوی مطرح می‌کند؛ اینکه دولت را به‌مثابه یک میدان در نظر بگیریم. منظور از میدان همان میدان فیزیکی در علم فیزیک است، با این تفاوت که در این میدان نیروهایی وجود دارند که بر سر کسب سرمایه و قدرت با یکدیگر رقابت می‌کنند.»
او در ادامه افزود: «دولت تنها جایی است که به نظر بوردیو فراسرمایه در آن وجود دارد یعنی سرمایه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و نمادین همگی در میدان دولت جمع شده‌اند. بنابراین افراد و گروه‌ها تلاش می‌کنند وارد رقابت شوند تا به این فراسرمایه دست پیدا کنند.»
این صاحب‌نظر در ادامه اظهار کرد: «اگر ما با این نوع نگاه به دولت جلو برویم، چندین دستاورد مهم دارد. مهم‌ترین دستاورد آن این است که می‌توانیم ببینیم دولت دارای چه نوع آرایش نیروهای سیاسی است. به نظر من دولت دو دست یا دو بال دارد؛ یک دست، دست چپ است و یک دست، دست راست.»
ادامه مطلب؛
https://jahanesanat.ir/?p=592108
*دولت به‌مثابه میدان*
بهروز رضایی، جامعه‌شناس و پژوهشگر ارشد جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی
وي در پاسخ به پرسشی پیرامون ارزیابی راهبردهای اقتصادی دولت‌ها در جمهوری اسلامی اظهار کرد: «به نظر من مهم‌ترین سوال این است که دولت‌ها اساسا در جمهوری اسلامی دارای چه سیاست‌های اقتصادی هستند.
ما نباید نگاه کلاسیک به دولت داشته باشیم؛ آن نگاهی که از وبر و جامعه‌شناسان کلاسیک می‌آید و دولت را نهادی می‌داند که عمدتا اعمال زور فیزیکی می‌کند و در کنار آن باید از مقبولیت و مشروعیت نزد مردم برخوردار باشد.
این نوع نگاه یک مشکل اساسی دارد و آن‌هم نگاه از بالا به پایین است و دولت را جدا از اقتصاد و جامعه در نظر می‌گیرد.» این پژوهشگر جامعه‌شناسی اقتصادی در ادامه گفت: «درحالی‌که ما باید دولت را در کنار دیگر ساحت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ببینیم.
تعریفی که من از دولت دارم همان چیزی است که پیر بوردیو، جامعه‌شناس معاصر فرانسوی مطرح می‌کند؛ اینکه دولت را به‌مثابه یک میدان در نظر بگیریم. منظور از میدان همان میدان فیزیکی در علم فیزیک است، با این تفاوت که در این میدان نیروهایی وجود دارند که بر سر کسب سرمایه و قدرت با یکدیگر رقابت می‌کنند.»
او در ادامه افزود: «دولت تنها جایی است که به نظر بوردیو فراسرمایه در آن وجود دارد یعنی سرمایه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و نمادین همگی در میدان دولت جمع شده‌اند. بنابراین افراد و گروه‌ها تلاش می‌کنند وارد رقابت شوند تا به این فراسرمایه دست پیدا کنند.»
این صاحب‌نظر در ادامه اظهار کرد: «اگر ما با این نوع نگاه به دولت جلو برویم، چندین دستاورد مهم دارد. مهم‌ترین دستاورد آن این است که می‌توانیم ببینیم دولت دارای چه نوع آرایش نیروهای سیاسی است. به نظر من دولت دو دست یا دو بال دارد؛ یک دست، دست چپ است و یک دست، دست راست.»
ادامه مطلب؛
https://jahanesanat.ir/?p=592108
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment