✳️ چگونه یک ویژه نویس باشیم ؟
❇️ ویژه نویسی یا خاص نویسی چیست و چه راههایی دارد؟
همه ی ما که در دنیای ادبیات قلم را گاهی به رقص می‌خوانیم دلمان می‌خواهد خاص باشیم یعنی نوشته‌ها و اشعارمان خاص باشند و توجه محافل ادبی و مخاطبان حرفه‌ای و غیر حرفه‌ای را برانگیزند.
می‌خواهیم بارها و بارها خوانده شویم و شور و تحسین مخاطب همراه آثارمان باشد و پی‌گیری آثار بعدیمان را ببینیم .
سوال این است:
چگونه می‌توان به چنین مهمی دست‌یافت؟
گاهی از نظر فرم ، ساختار و قواعد کاری بی عیب و نقص تحویل جامعه ی ادبی داده‌ایم اما با اقبال مواجه نمی‌شویم.چرا؟
اشکال کار در کجاست که با وجود رعایت اصول و قواعد رضایت خود و مخاطبمان را بدست نیاورده‌ایم؟
با صراحت می‌توان گفت یکی از راههای دستیابی به توجهی که حق این خواسته ی طبیعی هر نویسنده ای است را باید ویژه‌نویسی نامید. تنها درست نویسی برای رسیدن به این امر کافی نیست باید راههای زیبانویسی و برقراری تنوع و تلون را آزمود.
بارها و بارها از دایره ی لغات وسیع و یا ضعف در دایره ی واژگانی شاعران و نویسندگان شنیده‌ایم. بدیهی است هر چه دایره ی لغات واژگانی‌مان بیشتر باشد امکان انتخاب بهترین و مناسب‌ترین واژه ها و ایجاد تنوع لازم برای جذابیت‌بخشی به نوشته‌مان را خواهیم داشت و رسیدن به این دایره ی گسترده ی واژگانی و افزودن بر غنای دانسته ها جز مطالعه و آن هم نه‌تنها مطالعه ی تخصصی در زمینه ی ادبیات که مطالعه در حوزه های علوم و فنون دیگر و پله به پله بالابردن معلومات عمومی‌مان است.
راه دیگر استفاده ی منطقی و صحیح از واژه های کم بسامد و دوری از واژه هایی است که در متون کابرد بسیار یافته اند (پر بسامدند) که این خود یکی از راههای تنوع بخشی به متن پیش رویمان است . زدودن کلمات تکراری و استفاده از واژگان مترادف و بیان دیگرگون مفهوم هنر است .
بکارگیری درست و دقیق از جا به جایی ارکان و تغییر به موقع ساختمان جمله با توجه به لحن و موضوع (در عین توجه به قواعد دستور زبان)
استفاده ی صحیح و بجا از جملات انشایی ، خبری ، امری و پرسشی
استفاده ی هوشمندانه از صنایع ادبی (بدیع و بیان) همچون تشخیص و جان بخشی، کنایه و تشبیه و استعاره و مجاز
اینجا باید با تاکید بر استعاری دیدن اما در عین حال ملموس و محسوس نوشتن پافشاری کنم که بی اغراق مهمترین شیوه ی خاص نویسی است .
تصویرسازی های به جا و ملموس و نادیده نگرفتن مهمترین اصل پرورش متن یعنی تصویرسازی و خیال
فراموش نکردن بکارگیری اقتباس ، درج و تضمین و در واقع آمیختن سخن با کلام و شعر و روایات مشهور
استفاده ی بجا از تلمیح های داستانی و روایی
توجه به شروع و پایان چشم‌گیر و محکم
و در نهایت و مهمتر از هر نکته ای فراموش نکردن صداقت و صمیمیت بیان ، ساده نویسی و اجتناب از پیچیدن گویی . نکاتی هستند که به ما کمک خواهند کرد ویژه نویس باشیم .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
❇️ ویژه نویسی یا خاص نویسی چیست و چه راههایی دارد؟
همه ی ما که در دنیای ادبیات قلم را گاهی به رقص می‌خوانیم دلمان می‌خواهد خاص باشیم یعنی نوشته‌ها و اشعارمان خاص باشند و توجه محافل ادبی و مخاطبان حرفه‌ای و غیر حرفه‌ای را برانگیزند.
می‌خواهیم بارها و بارها خوانده شویم و شور و تحسین مخاطب همراه آثارمان باشد و پی‌گیری آثار بعدیمان را ببینیم .
سوال این است:
چگونه می‌توان به چنین مهمی دست‌یافت؟
گاهی از نظر فرم ، ساختار و قواعد کاری بی عیب و نقص تحویل جامعه ی ادبی داده‌ایم اما با اقبال مواجه نمی‌شویم.چرا؟
اشکال کار در کجاست که با وجود رعایت اصول و قواعد رضایت خود و مخاطبمان را بدست نیاورده‌ایم؟
با صراحت می‌توان گفت یکی از راههای دستیابی به توجهی که حق این خواسته ی طبیعی هر نویسنده ای است را باید ویژه‌نویسی نامید. تنها درست نویسی برای رسیدن به این امر کافی نیست باید راههای زیبانویسی و برقراری تنوع و تلون را آزمود.
بارها و بارها از دایره ی لغات وسیع و یا ضعف در دایره ی واژگانی شاعران و نویسندگان شنیده‌ایم. بدیهی است هر چه دایره ی لغات واژگانی‌مان بیشتر باشد امکان انتخاب بهترین و مناسب‌ترین واژه ها و ایجاد تنوع لازم برای جذابیت‌بخشی به نوشته‌مان را خواهیم داشت و رسیدن به این دایره ی گسترده ی واژگانی و افزودن بر غنای دانسته ها جز مطالعه و آن هم نه‌تنها مطالعه ی تخصصی در زمینه ی ادبیات که مطالعه در حوزه های علوم و فنون دیگر و پله به پله بالابردن معلومات عمومی‌مان است.
راه دیگر استفاده ی منطقی و صحیح از واژه های کم بسامد و دوری از واژه هایی است که در متون کابرد بسیار یافته اند (پر بسامدند) که این خود یکی از راههای تنوع بخشی به متن پیش رویمان است . زدودن کلمات تکراری و استفاده از واژگان مترادف و بیان دیگرگون مفهوم هنر است .
بکارگیری درست و دقیق از جا به جایی ارکان و تغییر به موقع ساختمان جمله با توجه به لحن و موضوع (در عین توجه به قواعد دستور زبان)
استفاده ی صحیح و بجا از جملات انشایی ، خبری ، امری و پرسشی
استفاده ی هوشمندانه از صنایع ادبی (بدیع و بیان) همچون تشخیص و جان بخشی، کنایه و تشبیه و استعاره و مجاز
اینجا باید با تاکید بر استعاری دیدن اما در عین حال ملموس و محسوس نوشتن پافشاری کنم که بی اغراق مهمترین شیوه ی خاص نویسی است .
تصویرسازی های به جا و ملموس و نادیده نگرفتن مهمترین اصل پرورش متن یعنی تصویرسازی و خیال
فراموش نکردن بکارگیری اقتباس ، درج و تضمین و در واقع آمیختن سخن با کلام و شعر و روایات مشهور
استفاده ی بجا از تلمیح های داستانی و روایی
توجه به شروع و پایان چشم‌گیر و محکم
و در نهایت و مهمتر از هر نکته ای فراموش نکردن صداقت و صمیمیت بیان ، ساده نویسی و اجتناب از پیچیدن گویی . نکاتی هستند که به ما کمک خواهند کرد ویژه نویس باشیم .
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment