دختران ما، ناهید و کیمیا، یکی مانده، یکی کَنده، یکی از تیم ملّی ایران و دیگری از تیم پناهندگان، رودرروی هم قرار گرفتند. یکی‌شان بُرد؛ بُردی که بُرد نبود و یکی‌شان باخت؛ باختی که باخت نبود و من یاد مصراعی از سنایی افتادم: «که یک چشمت همی‌گرید، دگر چشمت همی‌خندد»
ما تماشا کردیم؛ حیران، خسته، نگران، خنده بر لب با چشمان اشک‌آلود...
