#سخنرانی_آنلاین #سخنرانی #چکیده
✅ نورمتیویتی توافق فرضی
🗣 امید کریم زاده(دانشگاه شهید بهشتی؛ پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری)
در تمامی نظریه های سیاسی قراردادگرا(contractualist) در فلسفه سیاسی مدرن، توجیه (justification) یا مشروعیت (legitimacy) قوانین سیاسی به وقوع قرارداد یا توافق (consent) میان مرجع اقتدار و شهروندان بستگی دارد. طبیعی¬ترین نوع توافق آن است که به صورت واقعی و بالفعل (actual) میان مرجع اقتدار سیاسی و همه کسانی که قرار است تحت آن اقتدار قرار بگیرند، واقع شود. با این حال واضح است که به دلیل پیچیدگی¬های جغرافیایی و جمعیتی در جوامع مدرن حصول توافق بالفعل امکان پذیر نیست. به همین دلیل در اکثر نظریه های سیاسی مدرن مفهوم توافق فرضی (hypothetical consent) جانشین توافق واقعی شده است. توافق فرضی اگر با نوعی نظریه معقولیت (theory of rationality) یا نظریه تصمیم گیری همراه شود، می تواند گونه¬ای توجیه یا مشروعیت سیاسی به وجود بیاورد مشروط بر اینکه توافق فرضی از نظر هنجاری الزام آور(normative) باشد. موضوع اصلی این سخنرانی بررسی الزام آور بودن توافق فرضی است. پس از مقدمه ای کوتاه درباره تاریخچه کاربرد توافق فرضی در نظریه های سیاسی معاصر - به ویژه نظریه عدالت رالز - این پرسش را مطرح می کنم که آیا توافق فرضی از نظر هنجاری الزام آور است یا نه. پاسخ های اولیه به این پرسش از طریق مقایسه توافق فرضی و توافق واقعی شکل می گیرد. سپس مثال ها و سناریوهایی را مطرح می‌کنم که به نظر می‌آید در آنها توافق فرضی الزام آور است. بخش اصلی سخنرانی صرف بررسی نظریه ها یا تبیین هایی می شود که می‌کوشند الزام آور بودن توافق فرضی را توضیح دهند یا آن را ابطال کنند. ابتدا استدلال شباهت (argument from similarity) را علیه الزام آور بودن توافق فرضی صورت بندی و بررسی می کنم و سپس به بررسی استدلال دورکین (Dworkin) علیه توافق فرضی می پردازم. در پایان از طریق کمک گرفتن از ایده ای در متافیزیک تحلیلی برای اثبات اختیار(free will) در کنش های قصدمند، می‌کوشم طرح استدلالی را به نفع الزام آور بودن توافق فرضی توضیح دهم.
📆 چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399؛ ساعت 14
❗️ جهت شرکت در این سخنرانی، در زمان جلسه وارد لینک زیر شده و گزینه‌ی "مهمان" را انتخاب بفرمایید:
📎 https://b2n.ir/philsci-lecture
———————
🆔: @philsharif
✅ نورمتیویتی توافق فرضی
🗣 امید کریم زاده(دانشگاه شهید بهشتی؛ پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری)
در تمامی نظریه های سیاسی قراردادگرا(contractualist) در فلسفه سیاسی مدرن، توجیه (justification) یا مشروعیت (legitimacy) قوانین سیاسی به وقوع قرارداد یا توافق (consent) میان مرجع اقتدار و شهروندان بستگی دارد. طبیعی¬ترین نوع توافق آن است که به صورت واقعی و بالفعل (actual) میان مرجع اقتدار سیاسی و همه کسانی که قرار است تحت آن اقتدار قرار بگیرند، واقع شود. با این حال واضح است که به دلیل پیچیدگی¬های جغرافیایی و جمعیتی در جوامع مدرن حصول توافق بالفعل امکان پذیر نیست. به همین دلیل در اکثر نظریه های سیاسی مدرن مفهوم توافق فرضی (hypothetical consent) جانشین توافق واقعی شده است. توافق فرضی اگر با نوعی نظریه معقولیت (theory of rationality) یا نظریه تصمیم گیری همراه شود، می تواند گونه¬ای توجیه یا مشروعیت سیاسی به وجود بیاورد مشروط بر اینکه توافق فرضی از نظر هنجاری الزام آور(normative) باشد. موضوع اصلی این سخنرانی بررسی الزام آور بودن توافق فرضی است. پس از مقدمه ای کوتاه درباره تاریخچه کاربرد توافق فرضی در نظریه های سیاسی معاصر - به ویژه نظریه عدالت رالز - این پرسش را مطرح می کنم که آیا توافق فرضی از نظر هنجاری الزام آور است یا نه. پاسخ های اولیه به این پرسش از طریق مقایسه توافق فرضی و توافق واقعی شکل می گیرد. سپس مثال ها و سناریوهایی را مطرح می‌کنم که به نظر می‌آید در آنها توافق فرضی الزام آور است. بخش اصلی سخنرانی صرف بررسی نظریه ها یا تبیین هایی می شود که می‌کوشند الزام آور بودن توافق فرضی را توضیح دهند یا آن را ابطال کنند. ابتدا استدلال شباهت (argument from similarity) را علیه الزام آور بودن توافق فرضی صورت بندی و بررسی می کنم و سپس به بررسی استدلال دورکین (Dworkin) علیه توافق فرضی می پردازم. در پایان از طریق کمک گرفتن از ایده ای در متافیزیک تحلیلی برای اثبات اختیار(free will) در کنش های قصدمند، می‌کوشم طرح استدلالی را به نفع الزام آور بودن توافق فرضی توضیح دهم.
📆 چهارشنبه 31 اردیبهشت 1399؛ ساعت 14
❗️ جهت شرکت در این سخنرانی، در زمان جلسه وارد لینک زیر شده و گزینه‌ی "مهمان" را انتخاب بفرمایید:
📎 https://b2n.ir/philsci-lecture
———————
🆔: @philsharif
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment