برای انتقال آب و سدسازی مادر ؛ برای آبخوانها و آبهای زیرزمینی زن بابا!!
🆘نجات باقي مانده آبخوانها و آبهای زیرزمینی نه تنها مسئولیت حرفه ای سیستم حکمرانی آب؛ بلکه مسئولیت اجتماعی همه دستگاه‌هاست. پیامد نابودی آبخوانها و آبهای زیرزمینی و مخاطره فرونشست همه کشور را درگیر انواع بحران‌ها خواهد کرد.
راه حل نجات هم پول و اعتبار است. کافیست چکه ای از میلیاردها تومان هزینه های سدسازی و انتقال آب برای نجات آبخوانها و آبهای زیرزمینی اختصاص یابد. تغییر رویکردها با «سخاوت خردمندانه سیستماتیک» هر سریعتر باید انجام پذیرد.
آنچه در سالهای اخیر در مدیریت منابع آب زیرزمینی دیده شد؛ انجام طرح تعادل بخشی بود که عملا در برخی از مناطق منجر بستن چاه‌های آب کشاورزان فقیر شد، چراکه داشتن قدرت و نفوذ و ثروت عامل تعیین کننده ای در بستن چاه‌های غیرمجاز است و مجریان این طرح معمولا در برابر این عناصر شکست خورده اند!!
در هرحال این طرح با اعتبار ناکافی بدون مسئولیت پذیری درباره عواقب؛ مانند خطر دامن زدن به فقرزایی و مهاجرت روستاییان و گسترش حاشیه نشینی و مسائل پیچیده آن؛ تاکنون نتیجه تاثیرگذاری نداشته است.
اما سوال مهم بسیاری از کنشگران و کارشناسان در مورد آبهای زیرزمینی که ستون فقرات پایداری اجتماعی و زیستی کشور است این است که چرا حتی به اندازه یک سد و یک پروژه انتقال آب در سیستم حکمرانی آب برای نجات آبهای زیرزمینی ارزش قائل نبوده و نیستند؟
مثلا احداث سد خرسان 3 واجب تر است یا نجات 600 دشت در بحران که فرونشست پیامد آن یک مخاطره فراگیر برای کشور است؟
چگونه است که سیستم حکمرانی آب برای احداث سد خرسان ۳، تنگ سرخ یا سدهای دیگر با وجود هشدارهای صدها کارشناس این همه مصر است اما دغدغه آبهای زیرزمینی ندارد و از حل چالش‌های آن می‌گریزد؟
این عجیب نیست که در چشم بهم زدنی دهها پروژه انتقال آب از شرق به مرکز، از جنوب به مرکز، از شمال به مرکز با هزینه های سرسام آور تصویب شده و می شود؛ اما در مورد آبهای زیرزمینی هیچ اتفاقی نیفتاده همچنان شاهد تخریب گستره آبخوان‌های کشوریم؟
البته همه کارشناسان به این امر واقفند که سوداگران سد و فولاد و انتقال آب چقدر قدرتمند و بانفوذند؛ اما اکنون پای پایداری کشور در میان است و تعلل در مورد آبخوان‌های کشور به فاجعه زیستی فراگیر منجر خواهد شد؛ لااقل حکمرانان به این سوال پاسخ دهند که منافع آنها مهمتر است یا پایداری کشور؟
همه به خوبی واقفند که آبهای زیرزمینی محور معیشت روستایی و امنیت همه جانبه و بویژه امنیت غذایی کشور است، مگر مردم می توانند به جای آب و غذا قطعات فولاد و اهن و کاشی بخورند؟
حقیقت تلخ این است که ما زمان زیادی برای نجات دشت‌های کشور نداشته و در جاهایی زمان هم از دست داده ایم؛ سیستم حکمرانی آب نمی تواند نسبت به تخریب آبخوانها، فرونشست، تخلیه روستاها و مهاجرت های سرگردان و فروپاشی خانواده ها و زندگی روستایی بی اعتنایی کرده و همچنان بخش اعظمی از اعتبارات آب را خرج سدسازی و پروژه‌های انتقال آب کند. باید عموم مردم نسبت به مخاطرات از دست دادن آبخوانها و فرونشست زمین بر سرنوشت کشور آگاه شده و از حکمرانان بخواهند سرمایه ای هم اندازه سدسازی و انتقال آب برای نجات دشتها و آبخوانها و کشاورزی هزینه کنند؛ برای نجات سرزمین مان، ایران جان راهی جز این نیست./ مهتابذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🆘نجات باقي مانده آبخوانها و آبهای زیرزمینی نه تنها مسئولیت حرفه ای سیستم حکمرانی آب؛ بلکه مسئولیت اجتماعی همه دستگاه‌هاست. پیامد نابودی آبخوانها و آبهای زیرزمینی و مخاطره فرونشست همه کشور را درگیر انواع بحران‌ها خواهد کرد.
راه حل نجات هم پول و اعتبار است. کافیست چکه ای از میلیاردها تومان هزینه های سدسازی و انتقال آب برای نجات آبخوانها و آبهای زیرزمینی اختصاص یابد. تغییر رویکردها با «سخاوت خردمندانه سیستماتیک» هر سریعتر باید انجام پذیرد.
آنچه در سالهای اخیر در مدیریت منابع آب زیرزمینی دیده شد؛ انجام طرح تعادل بخشی بود که عملا در برخی از مناطق منجر بستن چاه‌های آب کشاورزان فقیر شد، چراکه داشتن قدرت و نفوذ و ثروت عامل تعیین کننده ای در بستن چاه‌های غیرمجاز است و مجریان این طرح معمولا در برابر این عناصر شکست خورده اند!!
در هرحال این طرح با اعتبار ناکافی بدون مسئولیت پذیری درباره عواقب؛ مانند خطر دامن زدن به فقرزایی و مهاجرت روستاییان و گسترش حاشیه نشینی و مسائل پیچیده آن؛ تاکنون نتیجه تاثیرگذاری نداشته است.
اما سوال مهم بسیاری از کنشگران و کارشناسان در مورد آبهای زیرزمینی که ستون فقرات پایداری اجتماعی و زیستی کشور است این است که چرا حتی به اندازه یک سد و یک پروژه انتقال آب در سیستم حکمرانی آب برای نجات آبهای زیرزمینی ارزش قائل نبوده و نیستند؟
مثلا احداث سد خرسان 3 واجب تر است یا نجات 600 دشت در بحران که فرونشست پیامد آن یک مخاطره فراگیر برای کشور است؟
چگونه است که سیستم حکمرانی آب برای احداث سد خرسان ۳، تنگ سرخ یا سدهای دیگر با وجود هشدارهای صدها کارشناس این همه مصر است اما دغدغه آبهای زیرزمینی ندارد و از حل چالش‌های آن می‌گریزد؟
این عجیب نیست که در چشم بهم زدنی دهها پروژه انتقال آب از شرق به مرکز، از جنوب به مرکز، از شمال به مرکز با هزینه های سرسام آور تصویب شده و می شود؛ اما در مورد آبهای زیرزمینی هیچ اتفاقی نیفتاده همچنان شاهد تخریب گستره آبخوان‌های کشوریم؟
البته همه کارشناسان به این امر واقفند که سوداگران سد و فولاد و انتقال آب چقدر قدرتمند و بانفوذند؛ اما اکنون پای پایداری کشور در میان است و تعلل در مورد آبخوان‌های کشور به فاجعه زیستی فراگیر منجر خواهد شد؛ لااقل حکمرانان به این سوال پاسخ دهند که منافع آنها مهمتر است یا پایداری کشور؟
همه به خوبی واقفند که آبهای زیرزمینی محور معیشت روستایی و امنیت همه جانبه و بویژه امنیت غذایی کشور است، مگر مردم می توانند به جای آب و غذا قطعات فولاد و اهن و کاشی بخورند؟
حقیقت تلخ این است که ما زمان زیادی برای نجات دشت‌های کشور نداشته و در جاهایی زمان هم از دست داده ایم؛ سیستم حکمرانی آب نمی تواند نسبت به تخریب آبخوانها، فرونشست، تخلیه روستاها و مهاجرت های سرگردان و فروپاشی خانواده ها و زندگی روستایی بی اعتنایی کرده و همچنان بخش اعظمی از اعتبارات آب را خرج سدسازی و پروژه‌های انتقال آب کند. باید عموم مردم نسبت به مخاطرات از دست دادن آبخوانها و فرونشست زمین بر سرنوشت کشور آگاه شده و از حکمرانان بخواهند سرمایه ای هم اندازه سدسازی و انتقال آب برای نجات دشتها و آبخوانها و کشاورزی هزینه کنند؛ برای نجات سرزمین مان، ایران جان راهی جز این نیست./ مهتابذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment