البته این تفاوت را اینگونه هم میتوان تلطیف! کرد؛

یک پرسش که دیگر سالها از طرح آن میگذرد و بتدریج به پاسخ نه چندان کامل آن نزدیک میشویم در این مسیر راه خواهد گشود :

پرسشی که سردبیران همه رسانه ها را

آشفته سوی کرده بود.

"چهارچوبهای انحصاری قدرت که امنیت! ِ اقتدار خود را میجوید"

موضوعی که از منوتو تا صدا و سیما ج.ا. را در پراکسیس مواجه با خطوط قرمز انحصار و استثنا و خاص و خودی و آنچه در برابر آن قرار دارد قرار میداد؛

"پنهان کردن رویداد تا رسیدن فرمان "قبض و بسط"! محدوده انحصار" ؛

آن پرسش پس از سقوط هواپیمای اکراینی در تهران، هر روز که گذشت بیشتر به پاسخ یا دقیقتر به فراآورده خود نزدیک میکرد؛

خطای ! کارمندان و ماموران قدرت سیاسی حاکم و چگونگی پرداخت به آن! یا همان ارادهٔ حفظ اقتدار بدون اعمال مستقیم قدرت !

سناریوها با یک پارادوکس آشکار مواجه بود که سیستمهای کمونیستی و کپیتالیستی در آن به اجماع رسیده بودند؛

"مطلوبیت اقتدار و دوری از اعمال مستقیم قدرت"؛

اما دقیقا آن پرسش اینگونه مطرح شده بود:

در کشورهای اروپایی یا سوسیال نئولیبرال! در صورتیکه ماموران خطای فاحش ـ عمدی غیرعمدی ـ مرتکب شوند، چگونه برخوردی! را نظم سیاسی باید در پیش گیرد؟

آنچه با اطمینان میتوان طرحوارهٔ الگویی برای کشورهای در حال توسعه! تلقی کرد.

اما در برابر آن پرسش هر صاحبرسانه ای خود را در برابر
استثناء" اشمیتی"! و نه توحیدی! مییافت

و چشم به دهان بالاتر میدوخت و پرسش در انتظار فرآورده اش میسوخت.

فصل الخطاب اما از منویات شاهزاده در همین کانال آوانگارد! یونیکا انعکاس داده شد؛ گزاره ای ساده و اما در دو وجه در تعارض با آن آیهٔ حضرت اشمیت و "بی تدبیری را در برابر استثناء تدبیر شمردن"؛

"سرش به تنش بیارزد"

و این در حقیقت چیزی جز مولفه های دو نوع مختلف استثناء را با هم جمع کردن و آن تدبیر اشمیت را برای استثناهایی حد زدن و در چهارچوب جانورشناسی اجتماعی، مولاناوار از آن یک خاص از نوع خودی غیرخودی بر ساختن! بیش نبود.

" کی به کیست، درها را ببند فقط کسی نشنود و ..."

اکنون! برمیگردیم به جمهوری اعتدال اسلامی و تدبیری که اراده میکند و آن نمیتواند از انحصارهای مشروع اقتدار اروپایی برنساخته نشده باشد و فرآیند پرداختن به سقوط هواپیمای اکراینی؛

" اقرار به اعمال خطای سیستماتیک در برابر غیر خودی! و امکان آن غیراستثناء شدگی آن؛ در حالیکه غیر خودی برای یک سیستم مبنای تشخیص استثناء باید باشد!"

البته موضوع ایجاد غیرخودی درجهان و بطور خاص در ایران تاریخ سترگی دارد و برای بند و بستها و گره گشاییها و برساخت آن در این درازنای، از متون پیشافلسفی و عرفانی که گاهی دینی محسوب میشوند ـ بنا به سطح آگاهی مخاطب و نقش او در جامعه ـ گرفته تا کمدیها و تراژدیهای اسطوره ای و همین شاهنامه و خداینامه (مثنوی معنوی) ایرانیان و ... میتوان ردّ و آثاری از آن یافت

ادامه آن میماند به پس از گردش