🖋از «میکلآنجلو دا مِریسی کاراواجو» به سبب تندخویی٬ خشونت ذاتی و رفتار پارانوییدش در تاریخ هنر با عنوان «هنرمند قاتل» یاد می گردد؛ او به سبب حس مالکیت و حسادت غیرعادی خود نسبت به زنان مورد علاقه اش، مردانی که به این زنان ابرازعلاقه یا توجه خاصی نشان می‌دادند را پیوسته به مبارزه می‌طلبید. او چندی بعد طی دو دوئل جداگانه بر سر معشوقه هایش، هر دو نفر را با شمشیر به قتل رساند و به همین سبب در اوج دوران حرفه ای هنرش و با وجود شهرت نسبتاً فراگیر در سرزمین ایتالیا مبدل به فردی متواری و تحت تعقیب گردید.
نکته قابل توجه در بررسی آثار وی، استفاده ی تقریباً همیشگی نقاش از سر خود به عنوان مدلِ نقاشی سرهای بریده شده در شاهکارهایش است. به گفته برخی مورخین هنر احتمالاً علت اصلی این کار کاراواجو پشیمانی، سرزنش و خودویرانگری هنرمند نسبت به وقایع پیشین زندگی اش( نظیر قتل و لاابالی گری دوران جوانی) و همچنین القای غیر مستقیم حس تواضع بیمارگونه هنرمند و تحقیر عامدانه شخصیت خود در میانسالی و در پیش چشم مخاطبان بوده است.
«رضی الدین طبیب»
مترجم و مورخ هنر
@renaissancetranslate
نکته قابل توجه در بررسی آثار وی، استفاده ی تقریباً همیشگی نقاش از سر خود به عنوان مدلِ نقاشی سرهای بریده شده در شاهکارهایش است. به گفته برخی مورخین هنر احتمالاً علت اصلی این کار کاراواجو پشیمانی، سرزنش و خودویرانگری هنرمند نسبت به وقایع پیشین زندگی اش( نظیر قتل و لاابالی گری دوران جوانی) و همچنین القای غیر مستقیم حس تواضع بیمارگونه هنرمند و تحقیر عامدانه شخصیت خود در میانسالی و در پیش چشم مخاطبان بوده است.
«رضی الدین طبیب»
مترجم و مورخ هنر
@renaissancetranslate
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment