عرض کردم پریروز در نوشهر صحبت از صرفه جویی شد. بعد غلام به این فکر افتادم که امسال برای تولد والاحضرت همایونی{ولیعهد}، یک عدد #رولزرویس تقدیم می کنم، نکند احیاناً علیاحضرت شهبانو بفرمایند والا حضرت را به اسراف و تبذیر آشنا می کنم، لازم نیست. آن وقت آبرویی پیش نوکرها برای غلام باقی نمی ماند. این است که از حالا خاطر مبارک را آگاه می کنم و جسارتاً اجازه مخواهم. فرمودند این مطلب خصوصی است، به کسی چه ربطی دارد؟ عرض کردم: زیر سایۀ اعلیحضرت همایونی خیلی پول دارم، پارسال امر فرمودید پنجاه ملیون تومان زمین به دولت فروختم، وقتی #پول دارم نمی توانم خودم را به گدایی و ننه من غریبم که معمول به ایران است بزنم، گو این که در این دورۀ شکوفایی کشور این پولی نیست، ولی بالاخره یک چیزی هست. وقتی این پول را دارم، آن وقت مثلاً یک تفنگ بادی به ولیعهد تقدیم کنم که به مردم حالی کنم من بی پولم؟ من مطلقاً اهل این جور حقّه بازیها نیستم. من زیر سایۀ اعلیحضرت همایونی اتومبیل بزرگ سوار می شوم، باغ بزرگ دارم و زندگی عالی دارم، چرا اتومبیل کوچک سوار بشوم و مردم را گول بزنم، یا چرا باغ بزرگم را اجاره بدهم و برای گول زدن مردم بروم در آپارتمان بنشینم؟ باغ بزرگ دارم، درِ آن را هم برای مردم باز دارم (در این جا حرام زادگی کرده کنایه به نخست وزیر{هویدا} می زدم.) شاهنشاه خندیدند و فرمودند: من این طور می پسندم.