دو سال پایانی دوره یِ طالبان هرات آمدیم، نه مکتبی، نه کوچه بازاری.
خانه بزرگی داشتیم و من عصرها می رفتم با کتاب یا ضبط صوت کوچکی ته حیاط زیر درختان انار و غرقِ رفتن خورشید و پایانِ روز می شدم.
گاهی آهنگ های احمد ظاهر را می خواندم و آوازم را ضبط می کردم.
تمام آلبوم هایش را داشتم و بعضی شعرهای آنها را حفظ شده بودم.


بعد از رفتن طالبان، دیگر ذوقی به شنیدن آهنگ هایش نداشتم.
شاید برای اینکه صدای این هنرمند بی نظیر دوران خفقان بارِ طالبان را به خاطرم می آورد.

این روزها دوباره شوق شنیدن صدایش را دارم.
مبادا تاریخ تکرار شود.
خوشحالم که در سرزمینی به نام افغان ستان فرزندِ دختری ندارم.


هما همت


جان آگه با #فرهیختگان