رفیق من فریاد،
چه نام خوشی داری در این زمانه ی ناخوش. در فکر آن پدر یا مادرم که روح زمانه ی خود را در نام فرزند خود دمیدند که فرزند یعنی امید، فرزند یعنی آرزو و بس. امروز بر همان سلوک و سنت اگر باشیم نام فرزند خود چه بگذاریم؟ حمق؟ ادبار؟ عسرت؟ وبال؟
روح زمانه ی ما را ببین که یکی از این چندتاست و کودک زمانه ی ما را ببین به گوشه ی تنها که توپ به دیوار می کوبد. این فرزند ما و آن هم نام فرزند ماست که دیگر نه امید داریم و نه آرزو. یک مشت حسن و حسین و علی و محمد داریم و یک مشت داریوش و کورش و هوخشتره.
دیدم که به آلی از "این ها" نوشته بودی؛ بگذار تا من هم به تو از "ماها" بنویسم.
رفیق من، ببین که نام های من و تو در ما مرده ست و با ما نیست. ببین که چگونه آیینه دار واژه های پوکیده هستیم. ببین که هیولا بیماری خود در ما ریخته ست. فریاد می زنیم، ندبه برمی آید. امید
می پروریم، توسل می زاید. مشت را اگر به سوی هیولا فراز می کنیم، هنوز سر به زانوی هم او داریم.
رفیق من، ببین که روزی کشته بدست هیولا را به هلهله و غرور و سرفرازی
برمی گرفتیم، امروز به مویه و ناله و نوحه فرو می گذاریم. ببین که حسین ذلت ستیز آن ها را گذاشتیم و حسین مظلوم بی خاصیت این ها را بیرق راه کردیم. رفیق من ببین که چطور شاعر نسل ما از انتظار می نویسد و در خیال خودش عاصی ست. مظلومیت را مثل نشان افتخار بر سینه می زند و در خیال خودش عاصی ست. ببین که شاعر ما حتی در زبان تقیه می کند و در خیال خود عاصی ست. رفیق من، ببین رفیق ما را که با توسل به سبیل پرپشت، در خیال خودش عاصی ست. با توکل به یک عینک دسته شاخی، در خیال خودش عاصی است. با دخیل بستن به فتح دیگران، در خیال بیچاره ی خودش فاتح است.

و آن جهان افسا، نهفته در فسون خود
از پی خاب درون تو
می دهد تحویل از گوش تو خاب تو به چشم تو
پادشاه فتح بر تختش لمیده ست

چطور رفیق شاعر ما و رفیق ناشر ما از ظلم شاکی است و باز بساطش را پیش پای ظالم پهن کرده حتی از ستمی که به او اماله می شود متشکر است. و البته ما که رفیق آن شاعر و آن ناشر هستیم او را هل داده ایم؛ که ما هم او را پای همان بساط چشم در راهیم و پای تخت هیولا در انتظار او هستیم نه آنجا که مال او باشد، جای او باشد. او را بی چاره رها کرده ایم که اگر نکند از کجا بخورد و ما هم که فقط قاضی خوبی هستیم، اما او هم فقط کاسب است و کاسب خوبی هم نیست.

رفیق من به یاد بیاور که آن ها که تو را فریاد و من را امید نامیدند با هرچه حماقت و دنائت که برآنها بتوان بست، آنقدر شرف داشتند که این خانم شاعر و رمان نویس را به صد چاه مستراح فرو می کردند به خاطر این شکر نا به جایی که خورده ست.
چنان که کردند با آن "گروه کاسه لیس لوس "پای تا سرشکم"که به کنگره ی شعر همایونی رفتند و برای شاه "شعر ناب؟؟؟" خاندند"* و چنانکه رسوا کردند "اطرافیان خایه مالش از نوع سناتور رعدی آذرخشی، سناتور خانلری، دکتر صادق کیا و دکتر ذبیح الله صفا"* را.
حالا نه این خانم به قدر ناخن کوچک آن کاسه لیس هاست، نه ما به سرتقی آن کاسه شکن ها. پس او شکرش را می خورد و ما هم نگاه می کنیم هر چند به حیرت و همه با هم و در کنار هم هستیم و این هاست.

این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کآن را که خاک باید خوردن شکر خورد.

رفیق من نوشته بودی که "این ها را همه می شناسند" و من به تو می گویم این ها را کسی نخاهد شناخت مگر آنکه آینه در پیش رو بگیرد و بنگرد و تلخ بگرید. رفیق من نوشته بودی "اینها" و من دوست دارم فکر کنم که منظور تو این بود: "ما ها".
و اما روزگار گریه آور "ما" بودنِ ما از تو پوشیده نیست. او که در خیال خود عاصی است، در خیال هم دنبال خصم می گردد و این گونه ست که هر تکه از ما، چنگ و دندان به تکه ی دیگر فرو برده ست و رفیق خوش نام من، "این ها" که همان خصایل و رذایل ماست، شریک در "تمام ویرانی این خاک است".

دوست دورمانده ی تو
امید

* نگاه کن به مقدمه ی ظل الله

یادداشت دوست نازنیم امید شمس
به تاریخ تقریبی پنج‌ سال پیش
#نامه‌های_آلی