✳️ دوگانه «حیف» و «میل» منابع در اقتصاد سیاسی ایران✅ چرا در اقتصاد سیاسی ایران، سیاستگذار می تواند سیاستهای خود را بدون توجه به کارآیی، اجرا و هزینه زیادی را به کشور تحمیل کند؟
🔺براساس تئوری انتخاب عمومی، سیاستمداران و کارگزاران دولتی معمولا زندگی خود را فدای منافع شهروندان نمیکنند؛ به این معنی که اگر آنان کاری به نفع شهروندان انجام میدهند، آن کار برای خود آنان نیز منافعی را به ارمغان میآورد.
🔺یعنی سیاستمداران و کارگزاران بخش عمومی اغلب در پی منافع خویشاند تا در پی منافع شهروندان و در اساس تضمین یا دلیل منطقی وجود ندارد که چنین افرادی تنها به علت اینکه در جایگاه خاصی قرار میگیرند، دچار دگرگونی شخصیتی شوند و منافع دیگران را مقدم بر منافع خود بدانند.
🔺در بسیاری از موارد، منافع سیاستمدار الزاما با منافع عمومی همسو نبوده و مقام سیاستمدار معمولا منافع نمایشی و کوتاهمدتی را برای عموم تعریف میکند که همسو با منافع پشتپرده سیاستمدار است.
🔺نمونه بارز این قبیل اقدامات، طرحهایی همچون یارانه نقدی، تسهیلات خرد برای اشتغالزایی، طرح بنگاههای زودبازده و... بوده که در بلندمدت به مرور تبعات منفی آن برای جامعه مشخص شده است.
🔺برای اینکه بدانیم چطور در اقتصاد ایران بهراحتی کارآیی و بهرهوری فدای حامیپروری شده است لازم است ابتدا به دوگانه «حیف» و «میل» منابع در اقتصاد سیاسی کشور بپردازیم...
👇https://donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-4076736https://t.me/ExecutiveManagement