🧪🌡🧬🧠امیدها برای درمان #آسیب_نخاعی جان تازه ای گرفت.
@science4lifee
⬅️⬅️⬅️آسیب به ستون فقرات در اثر ورزش یا تصادفات جاده ای اغلب منجر به معلولیت های دائمی مانند پاراپلژی می‌شود. این عارضه اغلب به دلیل صدمه به تارهای عصبی معروف به «آکسون» ایجاد می شود. این تارها اطلاعات را از مغز به ماهیچه ها و برعکس از ماهیچه ها و پوست به مغز منتقل می کنند. اگر این تارها بر اثر بیماری یا آسیب فیزیکی صدمه ببینند انتقال اطلاعات دچار اختلال می شود.
به این دلیل که آکسون های قطع شده در بصل النخاعی نمی توانند دوباره رشد کنند بیماران از ناتوانی و بی حسی دائمی تا پایان عمر رنج می برند. تا امروز هیچ روش درمانی که قادر باشد توان از دست رفته را به شکلی موثر باز گرداند یافت نشده است.
گروه پژوهشی bochum برای یافتن یک پتانسیل درمانی بر روی پروتئین هایپر-اینترلیوکین-۶ ازمایش کرده اند. فیشر توضیح می دهد: «این پروتئین اصطلاحا «طراحِ سیتوکین» نامیده می شود که معنایش این است که به صورت طبیعی تولید نمی شود و تنها باید از طریق مهندسی ژنتیکی ان را ساخت. گروه تحقیقاتی او در مطالعات پیشین توانسته است نشان دهد که اچ ای ال ۶ به طور موثر می تواند سلولهای عصبی را در دستگاه بصری تحریک به بازسازی کند.
گروه Bochum در مطالعات کنونی شان سلولهای عصبی motor sensory cortex را تحریک کردند تا هایپر اینرلیوکین ۶ را خودش تولید کند. برای این منظور از ویروس های مناسب ژن درمانی استفاده کردند. این ویروس ها را به آن نواحی از مغز که به اسانی در دسترس است تزریق کردند. انجا ویروس ها طرح کلی تولید پروتیین را به دست سلولهای عصبی خاصی به نام موتو-نورون رساندند. این سلولها از طریق بخش های آکسونال به نواحی دیگرِ مغز، در برگیرنده سلولهای عصبی دیگری که در فرایند های حرکتی مانند راه رفتن نقش مهمی دارند، وصل هستند. هایپر اینترلیوکتین ۶ مستقیما به این دسته از سلولهای عصبی که سخت تر قابل دسترسی هستند منتقل شد و انجا هم بطور مهار شده تولید شد.
فیشر می گوید:«بنابراین روش ژن درمانی اعمال شده بر تعداد کمی از سلولهای عصبی، همزمان سلول های عصبی مختلف در مغز و چندین قسمت حرکتی در بصل النخاع را تحریک به بازسازی آکسونی کرده است. در نهایت این روش درمانی باعث شد جانوری از قبل معلول که تحت این نوع درمان قرار گرفته بود بتواند دوسه هفته بعد از شروع درمان دوباره راه رود. این پدیده در ابتدا باعث شگفتی ما شد زیرا چنین پدیده ای بعد از پاراپلژی کامل هیچگاه مشاهده نشده بود».
@science4lifee
تیم پژوهشی اکنون در حال تحقیق بر گستره ای است که این روش یا روش های مشابه را می تواند با تدابیر دیگری همراه شود تا بهره گیری از هایپر اینترلیوکین ۶ را به بهترین نحو ممکن امکانپذیر شود و بلکه حتی بر کارایی آن بیفزاید. آنها همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که ایا هایپر اینترلیوکین ۶ روی موش هایی که تنها چند هفته قبل دچار جراحت شده اند اثار مثبتی به همراه دارد. فیشر تاکید میکند:« این جنبه علی الخصوص مرتبط با نحوه به کار گیری ان در مورد انسان است. اکنون به عرصه علمی تازه ای پا گذاشته ایم. با انجام این ازمایش های بیشتر علاوه بر چیزهای دیگر می توانیم پاسخ این پرسش را هم که بیابیم که ایا امکانپذیر خواهد بود چنین روشی را در اینده در مورد انسان به کار ببریم.
👤مترجم: #رضا_شعبانی
@science4lifee
https://neurosciencenews.com/paralysis-designer-cytokine-17578/
@science4lifee
⬅️⬅️⬅️آسیب به ستون فقرات در اثر ورزش یا تصادفات جاده ای اغلب منجر به معلولیت های دائمی مانند پاراپلژی می‌شود. این عارضه اغلب به دلیل صدمه به تارهای عصبی معروف به «آکسون» ایجاد می شود. این تارها اطلاعات را از مغز به ماهیچه ها و برعکس از ماهیچه ها و پوست به مغز منتقل می کنند. اگر این تارها بر اثر بیماری یا آسیب فیزیکی صدمه ببینند انتقال اطلاعات دچار اختلال می شود.
به این دلیل که آکسون های قطع شده در بصل النخاعی نمی توانند دوباره رشد کنند بیماران از ناتوانی و بی حسی دائمی تا پایان عمر رنج می برند. تا امروز هیچ روش درمانی که قادر باشد توان از دست رفته را به شکلی موثر باز گرداند یافت نشده است.
گروه پژوهشی bochum برای یافتن یک پتانسیل درمانی بر روی پروتئین هایپر-اینترلیوکین-۶ ازمایش کرده اند. فیشر توضیح می دهد: «این پروتئین اصطلاحا «طراحِ سیتوکین» نامیده می شود که معنایش این است که به صورت طبیعی تولید نمی شود و تنها باید از طریق مهندسی ژنتیکی ان را ساخت. گروه تحقیقاتی او در مطالعات پیشین توانسته است نشان دهد که اچ ای ال ۶ به طور موثر می تواند سلولهای عصبی را در دستگاه بصری تحریک به بازسازی کند.
گروه Bochum در مطالعات کنونی شان سلولهای عصبی motor sensory cortex را تحریک کردند تا هایپر اینرلیوکین ۶ را خودش تولید کند. برای این منظور از ویروس های مناسب ژن درمانی استفاده کردند. این ویروس ها را به آن نواحی از مغز که به اسانی در دسترس است تزریق کردند. انجا ویروس ها طرح کلی تولید پروتیین را به دست سلولهای عصبی خاصی به نام موتو-نورون رساندند. این سلولها از طریق بخش های آکسونال به نواحی دیگرِ مغز، در برگیرنده سلولهای عصبی دیگری که در فرایند های حرکتی مانند راه رفتن نقش مهمی دارند، وصل هستند. هایپر اینترلیوکتین ۶ مستقیما به این دسته از سلولهای عصبی که سخت تر قابل دسترسی هستند منتقل شد و انجا هم بطور مهار شده تولید شد.
فیشر می گوید:«بنابراین روش ژن درمانی اعمال شده بر تعداد کمی از سلولهای عصبی، همزمان سلول های عصبی مختلف در مغز و چندین قسمت حرکتی در بصل النخاع را تحریک به بازسازی آکسونی کرده است. در نهایت این روش درمانی باعث شد جانوری از قبل معلول که تحت این نوع درمان قرار گرفته بود بتواند دوسه هفته بعد از شروع درمان دوباره راه رود. این پدیده در ابتدا باعث شگفتی ما شد زیرا چنین پدیده ای بعد از پاراپلژی کامل هیچگاه مشاهده نشده بود».
@science4lifee
تیم پژوهشی اکنون در حال تحقیق بر گستره ای است که این روش یا روش های مشابه را می تواند با تدابیر دیگری همراه شود تا بهره گیری از هایپر اینترلیوکین ۶ را به بهترین نحو ممکن امکانپذیر شود و بلکه حتی بر کارایی آن بیفزاید. آنها همچنین در حال بررسی این موضوع هستند که ایا هایپر اینترلیوکین ۶ روی موش هایی که تنها چند هفته قبل دچار جراحت شده اند اثار مثبتی به همراه دارد. فیشر تاکید میکند:« این جنبه علی الخصوص مرتبط با نحوه به کار گیری ان در مورد انسان است. اکنون به عرصه علمی تازه ای پا گذاشته ایم. با انجام این ازمایش های بیشتر علاوه بر چیزهای دیگر می توانیم پاسخ این پرسش را هم که بیابیم که ایا امکانپذیر خواهد بود چنین روشی را در اینده در مورد انسان به کار ببریم.
👤مترجم: #رضا_شعبانی
@science4lifee
https://neurosciencenews.com/paralysis-designer-cytokine-17578/
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment