وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پرشور و رنگ‌آمیز بودم
نغمه‌ی من،
همچو آوای نسیمِ پَرشکسته
عطر غم می‌ریخت بر دل‌های خسته

پیش رویم: چهرهٔ تلخِ زمستانِ جوانی
پشت سر: آشوبِ تابستانِ عشقی ناگهانی
سینه‌ام: منزلگهِ اندوه و درد و بدگمانی

      کاش چون پاییز بودم
      کاش چون پاییز بودم

فروغ فرخزاد

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing