اکنون تنها گفتاری در بابِ شهریاری دین داران باقیمانده است. در این مورد دشواری ها همه پیش از دستیابی به قدرت رخ می نماید، چرا که این گونه شهریاری را یا به هنر می گیرند یا به یاری بخت. اما بی این و بی آن، نگاهش می دارند. زیرا نهادهای دیرینه دینی نگهبان آن اند که قدرتی بی مانند دارند. و شیوه رفتار و زندگی فرمانروا را در آن اثری نیست. تنها اینگونه شهریاران اند که کشوری دارند بی آن که از آن دفاع کنند؛ و رعایایی بی آن که به کارشان برسند. و اگرچه کشورشان بی دفاع است، اما کسی از ایشان نیز آن را نمی ستاند. و رعایا نیز از این غمی ندارندکه سایه ی حکومتی بر سرشان نیست. زیرا نه توانایی و نه امید گسیختن از آن را دارند. پس تنها این گونه شهریاری ها ایمن اند و شادکام. اما از آنجا که پشتیبان ایشان علت های بَرینی(ماورا بشری) است که عقل بشر را بدان ها دسترس نیست، درباره شان بیش از این سخن نخواهم گفت. سخن گفتن{نقد کردن} از آنچه خدا بر افراشته و در پناه خویش نگاه داشته، گستاخی و سبکسری است و جرمی نابخشودنی.




«شهریار»
در باب شهریاری«دینداران»
نیکولو ماکیاولی
@renaissancetranslate