به عقیده خانم آرنت نظام‌های تمامیت‌خواه، آیین‌های شبه‌انتخاباتی را برای انقیاد و فریب بیشتر توده‌ها به کار می‌گیرند واز آنها ابزاری برای سرکوب و سرگرمی فراهم می‌سازند.‌ او معتقد بود، کنش اخلاقی درچنین مواقعی این است که با هیچکدام از نمایش‌های سیاسی نظام همراهی و مشارکت نداشت وبا تمام ابزارهای در دسترس در برابر توتالیتاریسم و فاشیسم به مقاومت فرهنگی برخاست.آرنت معتقد بوددرنظام‌های دیکتاتوری پیروز انتخابات ۱۵ دقیقه قبل از پایان رای‌گیری مشخص است وپیروز منازعه را نه آنها که رای می‌دهند بلکه آنها که آرا را می‌شمارند، مشخص می‌کنند
آرنت می‌گفت، بشر پس از آشوویتس دیگر تحمل هیچ نمایش فاشیستی را نداردوتا زمانی که یک دیکتاتور بر روی زمین زندگی می‌کند،امکان رهایی دسته‌جمعی وجود نداشته وتلاش برای امیدآفرینی، خیانت به تمام مطرودان و سرخوردگان جهان است

درسالهای اخیر ژیژک هم ایده «عزاداری جمعی» در «نمایش سیاسی» را بسط داده و در آخرین اثر خود به نام «انتخابات و فاشیسم»، گریزی به ج. اسلامی زده و معتقد است در ایران، هرگونه همراهی با ملاهای حاکم، کنشی به شدت غیراخلاقی و خدمت به فاشیسم است

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing