🔸تشکیل جلسه شورای امنیت سازمان ملل، تصویب قطعنامه ۶۱۲ :
سرانجام شورای امنیت سازمان ملل (با پیگیریها و نامهنگاریهای مستمر ایران و اعزام هیئتت کارشناسی) ۵۴ روز بعد از فاجعه عظیم حلبچه و کشتار دستهجمعی مردم این منطقه و شهروندان غیرنظامی ایران، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۷ تشکیل جلسه داد و قطعنامه ۶۱۲ بهاتفاق آرا تصویب شد.
مهمترین بند این قطعنامه، بند ۳ آن بود که بیان میداشت: از هر دو طرف انتظار دارد که طبق تعهداتشان نسبت به پروتکل ژنو، از کاربرد سلاحهای شیمیایی خودداری کنند.
در قطعنامه ۶۱۲ هیچ اشارهای به حکومت عراق که تنها استفادهکننده از سلاحهای شیمیایی در این جنگ بود، نشده بود و هردو کشور ایران و عراق بهعنوان کاربرنده سلاح شیمیایی معرفیشده بودند.
بهطورکلی قطعنامه ۶۱۲ در جهت خواست عراق و آمریکا بود. عراق برای کاستن از فشار افکار عمومی علاقهمند بود که ایران نیز مانند آن متهم به استفاده از سلاحهای شیمیایی شود. آمریکا نیز بعد از تصویب قطعنامه ۵۹۸ (۲۹ تیر ۱۳۶۶)، فشار فزایندهای به اعضای شورای امنیت میآورد تا قطعنامهای در مورد تحریم فروش سلاح به ایران تصویب کند.
نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۷ در نامهای به دبیر کل این سازمان، ناخرسندی شدید دولت جمهوری اسلامی ایران را از صدور قطعنامه ۶۱۲ ابراز کرد. در این نامه آمده است: این قطعنامه هیچگونه موضع صریحی علیه عراق که مؤثر واقع شود، اتخاذ نکرده و هیچگونه اقدامات بازدارنده یا تنبیهی برای توقف چنین جنایاتی از سوی عراق در سایر مناطق اتخاذ نکرده است.»
🔹روابط عمومی جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه منتظری
https://eitaa.com/jadumm :ایتا
https://t.me/jadum : تلگرام
jadum.official : اینستاگرام
سرانجام شورای امنیت سازمان ملل (با پیگیریها و نامهنگاریهای مستمر ایران و اعزام هیئتت کارشناسی) ۵۴ روز بعد از فاجعه عظیم حلبچه و کشتار دستهجمعی مردم این منطقه و شهروندان غیرنظامی ایران، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۷ تشکیل جلسه داد و قطعنامه ۶۱۲ بهاتفاق آرا تصویب شد.
مهمترین بند این قطعنامه، بند ۳ آن بود که بیان میداشت: از هر دو طرف انتظار دارد که طبق تعهداتشان نسبت به پروتکل ژنو، از کاربرد سلاحهای شیمیایی خودداری کنند.
در قطعنامه ۶۱۲ هیچ اشارهای به حکومت عراق که تنها استفادهکننده از سلاحهای شیمیایی در این جنگ بود، نشده بود و هردو کشور ایران و عراق بهعنوان کاربرنده سلاح شیمیایی معرفیشده بودند.
بهطورکلی قطعنامه ۶۱۲ در جهت خواست عراق و آمریکا بود. عراق برای کاستن از فشار افکار عمومی علاقهمند بود که ایران نیز مانند آن متهم به استفاده از سلاحهای شیمیایی شود. آمریکا نیز بعد از تصویب قطعنامه ۵۹۸ (۲۹ تیر ۱۳۶۶)، فشار فزایندهای به اعضای شورای امنیت میآورد تا قطعنامهای در مورد تحریم فروش سلاح به ایران تصویب کند.
نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۷ در نامهای به دبیر کل این سازمان، ناخرسندی شدید دولت جمهوری اسلامی ایران را از صدور قطعنامه ۶۱۲ ابراز کرد. در این نامه آمده است: این قطعنامه هیچگونه موضع صریحی علیه عراق که مؤثر واقع شود، اتخاذ نکرده و هیچگونه اقدامات بازدارنده یا تنبیهی برای توقف چنین جنایاتی از سوی عراق در سایر مناطق اتخاذ نکرده است.»
🔹روابط عمومی جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه منتظری
https://eitaa.com/jadumm :ایتا
https://t.me/jadum : تلگرام
jadum.official : اینستاگرام
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment