سالهاست به خودکشی فکر‌میکنم. نه اینکه همه چی بد باشه. چیزای قشنگ توی‌ زندگیم زیاد داشتمو دارم. یکی از اون موارد که هیچوقت‌نمیزاشت تصمیمم عملی بشه سگم بود. بچم بود. ۳ شب پیش بعد از ۱۳ سال که باهام بود منو ترک‌کرد. اتفاقا قراره یه درخت زیتون بالایِ مزارش بکارم. اما حالا خودم جسمی بی قید و بند شدم که هوایِ رفتن زده به سرم. به جسمم در این حد فکر‌میکنم که کاش قبلِ سرد شدن ٫ بدنِ چند نفر رو‌گرم کنه. من تهی از رغبت و عشق شدم. از روزی که سگم‌ مریض شد و‌فکر‌کردم‌دیگه از دستش میدم هزار تا پلن خودکشی چیدم و‌نفسهای نه چندان عمیق جسی منصرفم‌ میکرد. اما الان رها و غریبم. انگار آفتاب هم حس باریدن داره. انگار همه آدمها سیاه شدن برام. آرامشم کنار جسی تکمیل میشه. این بدنِ منه .زندگیِ منه . بخوام خودکشی میکنم . به بعدش فکر‌ نمیکنم جز مامانم. مامانم همین الانشم با گریه های من داره دق میکنه چی برسه من نباشم. نمیدونم الان خودخواه باشم و برم یا غصه بچمو بخورم و هر روز اشک بریزم. فقط میدونم خیلی خسته ام. همین.

شاید اگه من آقایِ باقریِ طعمِ گیلاس بودم بهت می‌گفتم: «یه شب که تصمیمت در موردِ نحوه نیست‌شدنت قطعی شد، شاید بی‌هوا دستت خورد به یه چیزی. به یه چیزِ خیلی نرم. یه بار، دوبار، سه‌بار! لمسش کردی و کیف کردی و تازه شدی! کم‌کم به خودت می‌آی و می‌بینی هوا داره روشن می‌شه. نگاه می‌کنی می‌بینی اون چیزِ نرم که داشتی ساعت‌ها نازش می‌کردی یه جسی‌کوچولوئه که قراره ده‌پونزده سالِ دیگه زندگیت رو شیرین‌تر کنه. بعد به خودت می‌گی: رفته بودیم خودکشی کنیم یه توله‌سگ ما رو نجات داد!»

به این قسمتِ ماجرا هم فکر کردم. به جز جسی دخترم٫ یه بنجی کوچولویِ دیگه هم داریم. اما جسی انگار من ‌بودم. اون پناه و امنیتی که همیشه میخواستم و هیچوقت غرورم اجازه نداد از کسی طلب کنم رو به جسی میدادم و اینجا بود که من و جسی شدیم یکی. شاید روزی یه کوچولو که نیاز به من داره منو نیازمند نفس کشیدنِ دوباره کنه٫ اما هیچوقت نمیتونه جای جسی رو‌پر‌کنه . میتونه یه جا واسه خودش باز کنه. همین. توی همه این لحظه ها که مینویسیم و میخونیم خیلی چیزا خیلی کارا از سرم رد میشه. اما گریه امونم نمیده. حالا حالا ها باید گریه کنم تا از این‌شوک بیام‌بیرون.

می‌فهمم! کاملِ تو رو نه، ولی شبیهت رو. من هم یه «بنی» مثلِ جسی تو داشتم که اون هم خودِ خودِ من شده بود و تنها رگه‌هایِ امید به زندگیم. رفت. الان «ژانتی» جاشو نگرفته، جای خودش رو داره، ولی «بنی» نیست. نمی‌خوام روان‌شناس شم یا آخوندِ بالامنبر. نمی‌خوام هم پند و اندرز بدم چون به عنوان یه ابرافسرده می‌فهمم این حرف‌هایِ دل‌‌خوش‌کنک بادِ هواست. ولی: (امان از این ولی‌ها!) اون فکرهائی که از سرِ تو می‌گذره از سرِ من هم می‌گذره... زیاد هم می‌گذره. ولی بهترین شانسی که تو زندگیم آوردم این بوده که یه روز، اتفاقی، تونستم معنی عشق رو بفهمم. واسه همین مزه‌ش انقدر ناب رفته زیرِ زبونم، که هر موقع که اون فکرها از سرم می‌گذره، با بخاطر آوردن اون مزهه (طعم گیلاس؟!) و امید به تجربه دوباره‌ش، می‌گم بذار یه خورده دیگه برم جاده رو جلو ببینم چی می‌شه! حالا بد نیست اگه تو هم ادامه بدی. ببین می‌تونی با خودت مسابقه روکم‌کنی بذاری؟ ... شاید اون جلوتر یه کسی منتظرت باشه.