🔻آنان نباید شنیده شوند؛ آپارتاید دیجیتال و خفگی سیستماتیک فرودستان
اینترنت آزاد و همگانی دیگر یک امکان لوکس نیست؛ شریان حیات اجتماعی، اقتصادی و بدیهی‌ترین حق انسانی در جهان امروز است. با این حال، ماشین سرکوب با قطع و محدودسازی مستمر این شبکه، شمشیر را از رو بسته تا همین شریان نیمه‌جان را نیز قطع کند.
هدف از این خفقان دیجیتال کاملاً روشن است: بریدن صدای حاشیه‌نشینان. در مسلخ فروپاشی اقتصادی و تورم ویرانگر، اینترنت تنها سلاح باقی‌مانده‌ی بی‌قدرتان برای روایت رنج‌هایشان بود؛ تنها پنجره‌ی کارگری که نانش بریده شده، زن سرپرست خانواری که زیر بار ستم جان می‌دهد و جوانانی که آینده‌شان غارت شده است. مسدود کردن این فضا صرفاً یک سانسور ساده نیست؛ شلیک مستقیم به گلوی فرودستان برای خفه کردن صدای دادخواهی آنان است.
فاجعه‌بارتر از قطع اینترنت، خلق پدیده شرم‌آور «آپارتاید دیجیتال» است. توزیع اینترنت طبقاتی، تخصیص سیم‌کارت‌های ویژه و فروش بسته‌های بدون فیلتر به‌اصطلاح «پرو»، پرده از چهره کریه یک نابرابری سازمان‌یافته برمی‌دارد. حکومت با این سیاست نشان می‌دهد که جریان آزاد اطلاعات را تنها حق اقلیتی خودی و برخوردار می‌داند و توده‌های مردم باید در تاریکی بپوسند. این انزوای اجباری، طرد همیشگی طبقات ضعیف از حقِ «شنیده شدن» است.
از سوی دیگر، کاسبی با فیلترینگ، نمک‌پاشی بر زخم مردمی است که برای زنده ماندن می‌جنگند. رونق بازار مافیایی فیلترشکن‌ها و کانفیگ‌های گران‌قیمت در اوج انسداد عمومی، ثابت می‌کند که این محدودیت‌ها نه برای دغدغه‌های موهوم، بلکه دکانی دو نبش برای غارت تهی‌دستان است. این پیام روشن حاکمیت به مردم است: همه نامحرم‌اند، اما فقرای غارت‌شده، نامحرم‌ترند.
جامعه مدنی در برابر این ستم و تبعیض بی‌شرمانه سکوت نخواهد کرد. دفاع از اینترنت آزاد و همگانی، دفاع از یک ابزار لوکس یا دغدغه طبقه متوسط نیست؛ دفاع از برابری اجتماعی، حق کار، حق کسب و کار، حق آموزش، حق ارتباط و حق شنیده شدن و حق حیات است.
اینترنت نباید و نمی‌تواند به رانت حکومتی یا کالایی انحصاری تقلیل یابد. ما حق برابر، پایدار و بی‌قیدوشرط تمام شهروندان برای اتصال به جهان را مطالبه می‌کنیم و در برابر این آپارتاید سیستماتیک، یک‌صدا باید ایستاد.
🆔@imamalisociety
https://i.postimg.cc/1ttp82tF/Cover.png
اینترنت آزاد و همگانی دیگر یک امکان لوکس نیست؛ شریان حیات اجتماعی، اقتصادی و بدیهی‌ترین حق انسانی در جهان امروز است. با این حال، ماشین سرکوب با قطع و محدودسازی مستمر این شبکه، شمشیر را از رو بسته تا همین شریان نیمه‌جان را نیز قطع کند.
هدف از این خفقان دیجیتال کاملاً روشن است: بریدن صدای حاشیه‌نشینان. در مسلخ فروپاشی اقتصادی و تورم ویرانگر، اینترنت تنها سلاح باقی‌مانده‌ی بی‌قدرتان برای روایت رنج‌هایشان بود؛ تنها پنجره‌ی کارگری که نانش بریده شده، زن سرپرست خانواری که زیر بار ستم جان می‌دهد و جوانانی که آینده‌شان غارت شده است. مسدود کردن این فضا صرفاً یک سانسور ساده نیست؛ شلیک مستقیم به گلوی فرودستان برای خفه کردن صدای دادخواهی آنان است.
فاجعه‌بارتر از قطع اینترنت، خلق پدیده شرم‌آور «آپارتاید دیجیتال» است. توزیع اینترنت طبقاتی، تخصیص سیم‌کارت‌های ویژه و فروش بسته‌های بدون فیلتر به‌اصطلاح «پرو»، پرده از چهره کریه یک نابرابری سازمان‌یافته برمی‌دارد. حکومت با این سیاست نشان می‌دهد که جریان آزاد اطلاعات را تنها حق اقلیتی خودی و برخوردار می‌داند و توده‌های مردم باید در تاریکی بپوسند. این انزوای اجباری، طرد همیشگی طبقات ضعیف از حقِ «شنیده شدن» است.
از سوی دیگر، کاسبی با فیلترینگ، نمک‌پاشی بر زخم مردمی است که برای زنده ماندن می‌جنگند. رونق بازار مافیایی فیلترشکن‌ها و کانفیگ‌های گران‌قیمت در اوج انسداد عمومی، ثابت می‌کند که این محدودیت‌ها نه برای دغدغه‌های موهوم، بلکه دکانی دو نبش برای غارت تهی‌دستان است. این پیام روشن حاکمیت به مردم است: همه نامحرم‌اند، اما فقرای غارت‌شده، نامحرم‌ترند.
جامعه مدنی در برابر این ستم و تبعیض بی‌شرمانه سکوت نخواهد کرد. دفاع از اینترنت آزاد و همگانی، دفاع از یک ابزار لوکس یا دغدغه طبقه متوسط نیست؛ دفاع از برابری اجتماعی، حق کار، حق کسب و کار، حق آموزش، حق ارتباط و حق شنیده شدن و حق حیات است.
اینترنت نباید و نمی‌تواند به رانت حکومتی یا کالایی انحصاری تقلیل یابد. ما حق برابر، پایدار و بی‌قیدوشرط تمام شهروندان برای اتصال به جهان را مطالبه می‌کنیم و در برابر این آپارتاید سیستماتیک، یک‌صدا باید ایستاد.
🆔@imamalisociety
https://i.postimg.cc/1ttp82tF/Cover.png
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment