✳️ درس آموخته های مدیریتی(راهبردی وراهبری سازمانی واجتماعی) از کرونا
✅ «مثل روز روشن بود»، «من می‌دونستم»، «گفته بودم»؛ عبارت‌های کلیشه‌ای در مواجهه با مرور رویدادهای گذشته است. اما این کلیدواژه‌ها بیانگر یک آسیب بزرگ در جامعه ما‌ست. این آسیب اجازه نمی‌دهد که اتفاقات تاریخی را به‌درستی تحلیل کنیم. تنها پیامد تکرار این عبارت‌های کلیشه‌ای تعمیق بیماری مزمنی به نام آلزایمر تاریخی است که بر اثر آن، اتفاقات تاریخی یا از یاد می‌‌روند یا گزینشی با آنها برخورد می‌شود.
👈 چنین رویکردی می‌تواند مانعی در برابر یادگیری باشد. چراکه یادگیری زمانی اتفاق می‌افتد که رویدادهای گذشته، رفتار و نحوه مواجهه فرد را در آینده تغییر دهد. اهمیت این موضوع در سطح راهبردی وراهبری دوچندان می‌شود. یکی از زمان‌های مناسب برای درس اموزی، تجربه‌اندوزی و عبرت، دوره‌های بحرانی است. نمونه دست به نقد آن نیز بحران ویروس کرونا در ایران است.راهبران تلاش دارد به مردم نشان دهند همه چیز تحت کنترل است و صادقانه با آنان سخن می‌گوید. این میزان تلاش برای بالا بردن باورپذیری مردم قطعا ریشه در عملکرد گذشته دارد. اما در دل این بحران چه درسی می‌توان برای آینده گرفت.
🔸نخست: بحران‌پذیر هستیم یا بحران‌ستیز؛ در رویکرد بحران‌ستیزی معمولا به‌گونه‌ای قطعی سخن گفته می‌شود و اطمینان داده می‌شود که هیچ خبری نیست. اما اگر به هر دلیل بخشی یا تمام آن خلاف از کار درآید، طبیعتاً افرا اعتماد نمی‌کنند.راهبران باید یاد بگیرد بحران‌پذیر باشد. در این حالت راهبران بحران‌پذیر برای پیش‌بینی، پیشگیری و آمادگی در برابر بحران برنامه‌ریزی می‌کند و قطعی سخن نمی‌گوید.
🔸دوم: راهبران التیام‌بخش یا محافظ؛ در مواجهه با بحران‌ها،راهبران قائل به این هستند که پس از بروز بحران وارد صحنه شوند یا پیش از وقوع حادثه چاره‌جویی می‌کند.راهبرانی که پس از بروز بحران وارد کار می‌شود هر چقدر هم تلاش کند التیام‌بخش هستند. اما راهبرانی که قبل از بحران وارد صحنه شده و آمادگی خود را برای کاهش میزان بحران بر بخش آسیب‌پذیر بالا می‌برد، محافظ است. طبیعتاًراهبران اگر به دنبال افزایش اعتمادهستند نقش خود را در بحران‌ها روشن می‌کند.
🔸سوم: راهبرد کنشی یا واکنشی؛ اگر راهبرد بر اساس کنش باشد از قبل به رصد مستمر افکار عمومی و بازیگران بحران‌ساز پرداخته می‌شود و براساس آن اقدامات اثربخش، پیشگیرانه و فرهنگ‌ساز اتخاذ می‌شود. اما راهبرد واکنشی بر اثر فشار محیط و افکار عمومی اتخاذ می‌شود که در این حالت هر امری ازراهبری تا اطلاع، تابع فشار و مطالبه عمومی می‌شود و صداها شنیده نخواهد شد. در این حالت اضطراب بر آرامش غلبه می‌کند و امکان همبستگی با آسیب‌دیدگان و کاهش آلام بازماندگان به حداقل می‌رسد. همه از هم فرار می‌کنند و کسی به فکر کسی نمی‌ماند.
❇️ ان‌شاءالله کرونا هم مثل سایر بلاها هر چند سخت از سر مردم ایران می‌گذرد اما امیدواریم راهبران کاستی‌ها و وضعیت امروز را به راحتی فراموش نکنند...؟!
✅ «مثل روز روشن بود»، «من می‌دونستم»، «گفته بودم»؛ عبارت‌های کلیشه‌ای در مواجهه با مرور رویدادهای گذشته است. اما این کلیدواژه‌ها بیانگر یک آسیب بزرگ در جامعه ما‌ست. این آسیب اجازه نمی‌دهد که اتفاقات تاریخی را به‌درستی تحلیل کنیم. تنها پیامد تکرار این عبارت‌های کلیشه‌ای تعمیق بیماری مزمنی به نام آلزایمر تاریخی است که بر اثر آن، اتفاقات تاریخی یا از یاد می‌‌روند یا گزینشی با آنها برخورد می‌شود.
👈 چنین رویکردی می‌تواند مانعی در برابر یادگیری باشد. چراکه یادگیری زمانی اتفاق می‌افتد که رویدادهای گذشته، رفتار و نحوه مواجهه فرد را در آینده تغییر دهد. اهمیت این موضوع در سطح راهبردی وراهبری دوچندان می‌شود. یکی از زمان‌های مناسب برای درس اموزی، تجربه‌اندوزی و عبرت، دوره‌های بحرانی است. نمونه دست به نقد آن نیز بحران ویروس کرونا در ایران است.راهبران تلاش دارد به مردم نشان دهند همه چیز تحت کنترل است و صادقانه با آنان سخن می‌گوید. این میزان تلاش برای بالا بردن باورپذیری مردم قطعا ریشه در عملکرد گذشته دارد. اما در دل این بحران چه درسی می‌توان برای آینده گرفت.
🔸نخست: بحران‌پذیر هستیم یا بحران‌ستیز؛ در رویکرد بحران‌ستیزی معمولا به‌گونه‌ای قطعی سخن گفته می‌شود و اطمینان داده می‌شود که هیچ خبری نیست. اما اگر به هر دلیل بخشی یا تمام آن خلاف از کار درآید، طبیعتاً افرا اعتماد نمی‌کنند.راهبران باید یاد بگیرد بحران‌پذیر باشد. در این حالت راهبران بحران‌پذیر برای پیش‌بینی، پیشگیری و آمادگی در برابر بحران برنامه‌ریزی می‌کند و قطعی سخن نمی‌گوید.
🔸دوم: راهبران التیام‌بخش یا محافظ؛ در مواجهه با بحران‌ها،راهبران قائل به این هستند که پس از بروز بحران وارد صحنه شوند یا پیش از وقوع حادثه چاره‌جویی می‌کند.راهبرانی که پس از بروز بحران وارد کار می‌شود هر چقدر هم تلاش کند التیام‌بخش هستند. اما راهبرانی که قبل از بحران وارد صحنه شده و آمادگی خود را برای کاهش میزان بحران بر بخش آسیب‌پذیر بالا می‌برد، محافظ است. طبیعتاًراهبران اگر به دنبال افزایش اعتمادهستند نقش خود را در بحران‌ها روشن می‌کند.
🔸سوم: راهبرد کنشی یا واکنشی؛ اگر راهبرد بر اساس کنش باشد از قبل به رصد مستمر افکار عمومی و بازیگران بحران‌ساز پرداخته می‌شود و براساس آن اقدامات اثربخش، پیشگیرانه و فرهنگ‌ساز اتخاذ می‌شود. اما راهبرد واکنشی بر اثر فشار محیط و افکار عمومی اتخاذ می‌شود که در این حالت هر امری ازراهبری تا اطلاع، تابع فشار و مطالبه عمومی می‌شود و صداها شنیده نخواهد شد. در این حالت اضطراب بر آرامش غلبه می‌کند و امکان همبستگی با آسیب‌دیدگان و کاهش آلام بازماندگان به حداقل می‌رسد. همه از هم فرار می‌کنند و کسی به فکر کسی نمی‌ماند.
❇️ ان‌شاءالله کرونا هم مثل سایر بلاها هر چند سخت از سر مردم ایران می‌گذرد اما امیدواریم راهبران کاستی‌ها و وضعیت امروز را به راحتی فراموش نکنند...؟!
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment