بذل و بخشش مراتع وجنگل‌ها به موسسات مختلف، به بهانه های مختلف و تغییر کاربری آنهابه زمین کشاورزی، معدنکاری،مؤسسات مختلف، سدسازی، راه سازی وخطوط انتقال آب وانرژی و دههامسأله دیگر، حتی در مناطق حفاظت شده، عرصه را برحیات وحش وعشایرتنگ کرده و پیامدهای اجتماعی مخربی رقم زده است.
تأسیساتی که با تصرف منابع طبیعی و آب رایگان، از سهم تکدتک مردم وحیات وحش استفاده کرده و خرشان که از پل گذشت «مسئولیت اجتماعی شرکتی» شان را در قبال جوامع محلی و محیط زیست فراموش می کنند.

درهرحال سوداگری زمین به هر نحو از خصوصی گرفته تا دولتی در سالیان اخیر عامل اصلی آسیب های مختلف محیط زیستی و اجتماعی چون دزدی و قاچاق چوب، قاچاق حیات وحش، قطع و آتش زدن ذخایر اکولوژیک، زغال فروشی ، فقر، بیکاری مرتبط با آن است که جوامع محلی و بویژه عشایر را نیز متاثر نموده و انواع آسیب های اجتماعی را بین آنها افزایش داده است.

ریشه این آسیب ناشی از بحران حکمرانی محیط زیست است که حتی فرهنگ باستانی همزیستی باطبیعت جوامع محلی را به قهقرا برده است وبازسازی آن به سیاست گذاری، برنامه ریزی و دلسوزی برای سرزمین مان ایران نیاز دارد.،


🆔 @RuralWomenIssues 🔥