سیاره عطارد ابعاد چندان بزرگی ندارد اما اهمیت آن به‌ مراتب بیشتر از ابعادش است؛ این سیاره یکی از موارد اصلی برای سنجش نظریه نسبیت عام انیشتین است.

نزديک ترين نقطه مدار سياره عطارد به خورشيد در هر دور حرکت ساليانه سياره تغيير ميکند و هيچگاه دوبار پشت سر هم اين تغيير در يک نقطه خاص اتفاق نمي‌افتد. اخترشناسان پیش از نظریه انیشتین بيشتر اين بی نظمی ها را به حساب اختلال ناشی از کشش سياره های مجاور عطارد می دانستند! اين حرکت در سال 1845 به وسيله لووريه کشف شد. بالاخره با ارائه نظريه نسبيت عام جواب فراهم شد. اين فرضيه با اتکايی که بر هندسه نااقليدسی داشت نشان داد که حضيض هر جسم دوران کننده حرکتی دارد علاوه بر آنچه اسحاق نيوتن گفته بود. وقتی که فرمولهای آلبرت انيشتين را در مورد سياره عطارد به کار بردند، ديدند که با تغيير مکان حضيض اين سياره سازگاری کامل دارد.

🆔 @abarnoakhtar

Comments

Be the first to add a comment