ناسزای فلانی ((گُه خورده)) در فرهنگ ما

پیشاپیش پوزش می خواهیم از بیان بی پرده واقعیات تاریخی چرا که در بیان کاستیها و واقعیات تاریخ نباید سانسور و پرده پوشی کرد و ما هم اهلش نیستیم!

شاید فکر کنید که فحش گُه خوردن در فرهنگ ما در دوران معاصر فقط رایج بوده و قدمتی ندارد اما نکته ای از سفرنامه شاردن نشان میدهد که در عصر صفویه هم ایرانیانِ بدزبان ولی متملق در هنگام سخن گفتن جلوی سیاسیون و درباریها مجیزشان میگفته اند ولی پشت سر (( گهُ خورده))...

داستان ازین قراره که شاردن جهانگرد فرانسوی به ایران سفر کرده و درباریان ایران را هم از نزدیک دیده. در سال ۱۶۶۶میلادی میبیند فردی سرشناس و محترم نزد خوانسالار، یکی از سیاسیون، آمده و مطلبی را با ادب و احترام به او میگوید.
((...مشارالیه جواب داد در این کار باید با صدراعظم گفت و گو کنید؛ رسیدگی به این امور از وظایف اوست. قبلا هم شما را راهنمایی کرده ام.))
فرد ارباب رجوع گفت که با صدراعظم صحبت کرده و ایشان گفته با خوانسالار مطرح کن.
(( خوانسالار برآشفت و به تغیر گفت: صدراعظم گُه خورده. من از اینکه وی به صدراعظم کشور چنین بی محابا بی حرمتی کرد و سخن زشت بر زبان آورد سخت دچار شگفتی شدم. اما این معمول بزرگان حتی عامه ایرانیان است که وقتی بخواهند نادرستی گفته کسی را بنمایند، و قولش را انکار کنند در مقام تغیر این جمله ناستوده را بر زبان می آورند؛ و این از جمله عیبهای ایرانیان است...))

سفرنامه شارْدِن، ترجمه یغمایی، نشر توس، ص۷۶۵

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment