دی‌ماه ۱۴۰۴: کشتار به‌مثابه سیاست/ بیانیه‌ی اتحاد بازنشستگان
در اوایل دی‌ماه، تشدید فشارهای معیشتی، بخش‌هایی از بازاریان و اقشار فرودست را به خیابان‌ها کشاند و موجی از اعتراضات گسترده را رقم زد. این اعتراضات، به‌سرعت از مراکز بزرگ به شهرهای کوچک‌تر، از جمله ازنا، آبدانان،
فولادشهر، ایذه، نورآباد ممسنی مارلیک، کرج، فردیس، هفشجان،
دَره‌دِه‌شَهِر و بدره گسترش یافت.
پاسخ حاکمیت به این مطالبات اجتماعی و اقتصادی، نه شنیدن صدای معترضان، بلکه سرکوب خشن و خونین آنان توسط نهادهای نظامی و امنیتی بود.
در جریان این سرکوب‌ها، هزاران جوان، جان خود را از دست دادند؛ دانش‌آموزان بسیاری کشته شدند و حتی مجروحان این اعتراضات به قتل رسیدند. قطع گسترده اینترنت، بازداشت پزشکان و پرستارانی که در تلاش برای درمان زخمی‌ها بودند، و دستگیری دانشجویان، اساتید دانشگاه، وکلا و ورزشکاران منتقد، نشان از ابعاد سازمان‌یافته این سرکوب دارد.
با بهبود نسبی وضعیت اینترنت در روزهای اخیر، تصاویر تکان‌دهنده‌ای از پیکرهای بی‌جان معترضان در پزشک قانونی کهریزک منتشر شده است. با این‌همه، ماشین سرکوب متوقف نشده و بازداشت‌های گسترده و حتی صدور و اجرای احکام اعدام علیه معترضان در دستور کار قرار گرفته است.
در میان همه این جنایت‌ها، قتل کودکان و نوجوانان، زخمی عمیق‌تر بر وجدان جامعه بر جای گذاشته است؛ قتل کودکان و نیمکت‌های خالی مدارس، یادآور غیبت ابدی آنان است. بر اساس گزارش‌ها،دست‌کم ۱۵۰دانش‌آموز زیر ۱۸ سال و ده معلم در جریان این سرکوب‌ها جان باخته‌اند.
این رخدادها را نمی‌توان جدا از سابقه‌ی طولانی سرکوب سیستماتیک در جمهوری اسلامی فهم کرد. از سرکوب‌های دهه‌ی ۶۰ و قتل‌های زنجیره‌ای دهه‌ی ۷۰، تا فاجعه‌ی کوی دانشگاه در ۱۸ تیر ۷۸، و سپس جنبش‌های اعتراضی سال‌های ۸۸، دی ۹۶، مرداد ۹۷، آبان ۹۸، سال ۹۹ اعتراضات کارگران هفت‌تپه و کارگران فولاد اهواز و کارگران پیمانی نفت و گاز و سال ۱۴۰۰ اعتراضات گسترده مردمی در اهواز، سوسنگرد، شادگان و اصفهان برای بحران آب. همچنین «کمپین ۱۴۰۰» که ده‌ها هزار کارگر در پالایشگاه‌هاوپروژه‌های نفت و گاز در اعتراض بودند.
سپس جنبش ژینا در ۱۴۰۱ و اعتراضات ۱۴۰۴، همواره مطالبات مردم برای برپایی عدالت اجتماعی و آزادی با خشونتی عریان و بی‌رحمانه پاسخ داده شده است.
حجم بی‌سابقه‌ی کشتار تظاهرکنندگان در این‌اعتراضات، بار دیگر ماهیت ضد مردمی این حکومت را آشکار کرده و نشان داده است که حاکمیت، همواره بر خشونت، سرکوب و حذف فیزیکی معترضان تکیه دارد.
اتحاد بازنشستگان، ضمن محکوم کردن قاطعانه این کشتارها، بازداشت‌ها و اعدام معترضان، خود را در کنار مردم معترض می‌داند و بر حق آنان برای عدالت اجتماعی، آزادی و زندگی شایسته تأکید می‌کند.
۱۲ بهمن ۱۴۰۴
اتحاد بازنشستگان
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
در اوایل دی‌ماه، تشدید فشارهای معیشتی، بخش‌هایی از بازاریان و اقشار فرودست را به خیابان‌ها کشاند و موجی از اعتراضات گسترده را رقم زد. این اعتراضات، به‌سرعت از مراکز بزرگ به شهرهای کوچک‌تر، از جمله ازنا، آبدانان،
فولادشهر، ایذه، نورآباد ممسنی مارلیک، کرج، فردیس، هفشجان،
دَره‌دِه‌شَهِر و بدره گسترش یافت.
پاسخ حاکمیت به این مطالبات اجتماعی و اقتصادی، نه شنیدن صدای معترضان، بلکه سرکوب خشن و خونین آنان توسط نهادهای نظامی و امنیتی بود.
در جریان این سرکوب‌ها، هزاران جوان، جان خود را از دست دادند؛ دانش‌آموزان بسیاری کشته شدند و حتی مجروحان این اعتراضات به قتل رسیدند. قطع گسترده اینترنت، بازداشت پزشکان و پرستارانی که در تلاش برای درمان زخمی‌ها بودند، و دستگیری دانشجویان، اساتید دانشگاه، وکلا و ورزشکاران منتقد، نشان از ابعاد سازمان‌یافته این سرکوب دارد.
با بهبود نسبی وضعیت اینترنت در روزهای اخیر، تصاویر تکان‌دهنده‌ای از پیکرهای بی‌جان معترضان در پزشک قانونی کهریزک منتشر شده است. با این‌همه، ماشین سرکوب متوقف نشده و بازداشت‌های گسترده و حتی صدور و اجرای احکام اعدام علیه معترضان در دستور کار قرار گرفته است.
در میان همه این جنایت‌ها، قتل کودکان و نوجوانان، زخمی عمیق‌تر بر وجدان جامعه بر جای گذاشته است؛ قتل کودکان و نیمکت‌های خالی مدارس، یادآور غیبت ابدی آنان است. بر اساس گزارش‌ها،دست‌کم ۱۵۰دانش‌آموز زیر ۱۸ سال و ده معلم در جریان این سرکوب‌ها جان باخته‌اند.
این رخدادها را نمی‌توان جدا از سابقه‌ی طولانی سرکوب سیستماتیک در جمهوری اسلامی فهم کرد. از سرکوب‌های دهه‌ی ۶۰ و قتل‌های زنجیره‌ای دهه‌ی ۷۰، تا فاجعه‌ی کوی دانشگاه در ۱۸ تیر ۷۸، و سپس جنبش‌های اعتراضی سال‌های ۸۸، دی ۹۶، مرداد ۹۷، آبان ۹۸، سال ۹۹ اعتراضات کارگران هفت‌تپه و کارگران فولاد اهواز و کارگران پیمانی نفت و گاز و سال ۱۴۰۰ اعتراضات گسترده مردمی در اهواز، سوسنگرد، شادگان و اصفهان برای بحران آب. همچنین «کمپین ۱۴۰۰» که ده‌ها هزار کارگر در پالایشگاه‌هاوپروژه‌های نفت و گاز در اعتراض بودند.
سپس جنبش ژینا در ۱۴۰۱ و اعتراضات ۱۴۰۴، همواره مطالبات مردم برای برپایی عدالت اجتماعی و آزادی با خشونتی عریان و بی‌رحمانه پاسخ داده شده است.
حجم بی‌سابقه‌ی کشتار تظاهرکنندگان در این‌اعتراضات، بار دیگر ماهیت ضد مردمی این حکومت را آشکار کرده و نشان داده است که حاکمیت، همواره بر خشونت، سرکوب و حذف فیزیکی معترضان تکیه دارد.
اتحاد بازنشستگان، ضمن محکوم کردن قاطعانه این کشتارها، بازداشت‌ها و اعدام معترضان، خود را در کنار مردم معترض می‌داند و بر حق آنان برای عدالت اجتماعی، آزادی و زندگی شایسته تأکید می‌کند.
۱۲ بهمن ۱۴۰۴
اتحاد بازنشستگان
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment