⏺این دقیقاً همان دلیلی است که چین درباره ایران سکوت کرده است.

همه دیوانه‌وار می‌پرسند «پکن کجاست؟» وقتی آمریکا و اسرائیل در حال بمباران یکی از شرکای مهم انرژی چین هستند. اما پاسخ آن‌قدر ساده و بی‌رحمانه است که بسیاری از تحلیلگران از کنارش می‌گذرند: امپراتوری دارد خودش را از درون می‌خورد، و چین از قبل مشغول ساختن جایگزین آن است.

آمریکا حالا کل خاورمیانه را برای اسرائیل وارد جنگ کرده، و در همین زمان عربستان سعودی، امارات، کویت و قطر در اتاقی نشسته‌اند و درباره خروج از قراردادهای آمریکا و لغو تعهدات سرمایه‌گذاری صحبت می‌کنند.

کشورهای خلیج فارس — که در واقع ستون اصلی «پترودلار» هستند، سیستمی که از سال ۱۹۷۴ دلار آمریکا را به ارز ذخیره جهانی تبدیل کرده — اکنون در حال بحث درباره خروج از این سیستم‌اند. و جالب اینجاست که پکن هیچ کاری برای ایجاد این وضعیت نکرد… واشنگتن خودش این کار را با دست خود انجام داد.

اما نکته‌ای که بسیاری نمی‌بینند این است که چین سال‌ها پیش این وضعیت را پیش‌بینی کرده بود و از قبل مسیرها را آماده کرده بود. ابتکار «کمربند و جاده» (Belt & Road Initiative) در سکوت، زیرساخت‌های ۱۵۰ کشور را به شبکه چین متصل کرده: بندرها، راه‌آهن‌ها، بزرگراه‌ها، کابل‌های فیبر نوری، شبکه‌های برق… در حالی که رسانه‌های غربی تقریباً توجهی به آن نکردند.

عربستان سعودی از سال ۲۰۲۳ شروع کرده بخشی از نفت خود را به چین با «یوان» بفروشد؛ همین موضوع به‌تنهایی باید یک ماه تیتر اول رسانه‌ها می‌شد. گروه بریکس نیز گسترش یافت و عربستان، امارات و ایران را در یک بلوک قرار داد. چین هم سیستم پرداخت CIPS را به‌عنوان جایگزینی مستقیم برای SWIFT ساخت تا بخش بزرگی از جهان غیرغربی بتواند بدون استفاده از دلار تجارت خود را تسویه کند. تمام این اقدامات قبل از آن انجام شده بود که حتی یک بمب روی ایران بیفتد.

و بعد نوبت آفریقاست… جوان‌ترین قاره جهان، با میانگین سنی ۱۹ سال، که پیش‌بینی می‌شود جمعیتش تا سال ۲۰۵۰ به ۲.۵ میلیارد نفر برسد؛ بزرگ‌ترین نیروی کار که زمین تا به حال دیده است. چین بیست سال پیش فهمید هر کشوری که زیرساخت‌های آفریقا را بسازد، مالک قرن بیست‌ویکم خواهد شد. در حالی که آمریکا چهار تریلیون دلار صرف جنگ‌های عراق و افغانستان می‌کرد، چین در کنیا راه‌آهن می‌ساخت، در اتیوپی سد می‌ساخت، در جیبوتی بندر می‌ساخت، در نیجریه بزرگراه می‌ساخت، در رواندا مراکز فناوری ایجاد می‌کرد، و در سراسر قاره استادیوم، بیمارستان، ساختمان‌های دولتی و شبکه‌های مخابراتی مبتنی بر هواوی می‌ساخت. آن هم بدون شلیک حتی یک گلوله؛ بدون تغییر رژیم، بدون تحریم، بدون سخنرانی درباره دموکراسی — فقط بتن، فولاد، فیبر نوری و قراردادهای بلندمدت.

پس وقتی مردم می‌پرسند چرا چین درباره ایران سکوت کرده، پاسخ این است که سکوت بخشی از استراتژی است. هر جنگی که آمریکا برای اسرائیل وارد آن می‌شود، تریلیون‌ها دلار هزینه دارد، بازارهای انرژی را بی‌ثبات می‌کند، شرکای خلیج فارس را از خود دور می‌کند و کشورهای «جنوب جهانی» را بیشتر به سیستمی نزدیک می‌کند که پکن طی دو دهه ساخته است.

چرخش کشورهای خلیج فارس در حال حاضر ربطی به ایدئولوژی ندارد. واشنگتن کل منطقه آن‌ها را به میدان جنگ تبدیل کرد تا راهبرد منطقه‌ای تل‌آویو را پیش ببرد، و بعد با خونسردی از آن‌ها خواست همچنان اوراق قرضه خزانه‌داری آمریکا را بخرند… اما وقتی محاسبات اقتصادی دیگر جواب ندهد، وفاداری هم از بین می‌رود.

سکوت پکن درباره ایران شاید صبورانه‌ترین و در عین حال ویرانگرترین حرکت روی صفحه شطرنج باشد. چین در حال تماشا کردن است که آمریکا در زمان واقعی هژمونی خودش را تضعیف می‌کند، در حالی که آرام‌آرام تمام اتحادهایی را که واشنگتن از دست می‌دهد به ارث می‌برد. تنها کاری که باید بکند این است که به ساختن ادامه دهد و سکوت کند.

ناپلئون گفته بود: «وقتی دشمن تو در حال اشتباه کردن است، هرگز مزاحمش نشو.»
شی جین‌پینگ این جمله را به یک دکترین پنجاه‌ساله تبدیل کرده — و اکنون به نظر می‌رسد نتیجه آن حتی سریع‌تر از چیزی که پکن انتظار داشت در حال نمایان شدن

https://x.com/bettercallmedhi/status/2029785088813322376

🏮Ellinne