امروز آخرین جلسۀ کنفرانس آموزشی رامسر در پیشگاه همایونی بود. من قطعنامه را این جا می گذارم، به راستی انقلابی است، اما چه جور دولت موفق بشود آن را پیاده کند، این دیگر با خداست. به هر صورت اوامر شاه در حد اعلای اعتلای کشور ماست. خدا به شاه عمر بدهد.
از خصیصه های این کنفرانس حضور چند نفر دبیر و استاد آزاد بود که سمتی در کار کنفرانس نداشتند و برای اظهار نظر آمده بودند و امروز موقعی که صحبت از حقوق معلمین و ارتباط آن با حس وطن پرستی پیش آمد، با شاه به محاجّه برخاستند (البته با ادب) و من لذت بردم از این همه آقایی و تحمل و روشن بینی شاه و حقیقتاً در دلم دعا کردم. دیگر این که این قطعنامه را دیشب در کمیتۀ اجرایی نوشته بودند و همان دیشب نخست وزیر و وزیر علوم و وزیر آموزش به عرض شاهنشاه رسانده بودند و تصویب آن را گرفته بودند و امروز وقتی شاهنشاه جویا شدند که آقایان نظری نسبت به آن دارند یا نه، جواب عرض شد که هیچ کس آن را ندیده است. خیلی باعث تعجب شد و شاهنشاه فرمودند: لابد وقت نبود! در صورتی که ساعت ۸ دیشب آن را ملاحظه فرموده بودند و تا ساعت ۱۰ صبح امروز وقت بود که لااقل در یک جلسۀ نیم ساعتی هم که شده آن را به اطلاع اعضاء کنفرانس برسانند. این است ترتیبی که دولت حتی با طبقۀ [زبده] elite عمل می کند. آن وقت می خواهند این مردم خودشان را در کار ما شریک و سهیم بدانند و به کشور و به کارشان علاقمند باشند. این تازه طرز عمل با طبقۀ ممتازه است (یعنی ممتازه از لحاظ دانش) وای به حال مردم، با مردم به صورت دولت غالب با مردم کشور مغلوب عمل می کنند. راستی عجیب است، در مجلس هم هر وزیری حاضر می شود فقط تکیه کلامش این است که به عرض رسیده و تصویب شده است. دیگر شما غلط زیادی نکنید. تازه این را به اعضاء حزب اکثریت می گویند، تکلیف اقلیت که معلوم است. یا این صورت می خواهند حس احترام به کشور و علاقه به سرنوشت خود در مردم به وجود آورند. ياللعجب.
مدتی هم راجع به حس وطن پرستی معلمین و ارتباط آن با حقوقات بحث شد. در آخر جلسه شاهنشاه تأکید در پیاده کردن این برنامه فرمودند که امیدوارم بشود، چون خیلی عالی است.


📚#خاطرات_اسدالله_علم
🖌#امیر_اسدالله_علم
جلد 4 & صفحۀ 176 و 177
تهران، کتاب سرا
ویرایش از #دکتر_عالیخانی
#چهارشنبه & 1353/6/13
#سیزدهم_شهریور