دوستی دربارهی فرستهی مربوط به محمد علی فروغی سوالی و نکتهای مطرح کرده است، از این قرار:
"سلام
آقا این مطلب عینک در روز تاسوعا موثق است؟
عینک از دورهی صفویه در ایران استفاده میشده و در زمان فروغی در تهران عینکسازی وجود داشته."
و من در جواب نوشتم که اگر خطا نکنم احمد کسروی در زندگینامهی خودنوشتش سخنی میگوید که شاید بر قیاس آن بتوان گفت سخنِ فروغی بیپایه نیست. کسروی دربارهی روحانی شدنش و مناسب نبودن شخصی چون او برای این شغل مینویسد:
"کوتاه سخن آنکه مرا با زور و فشار ملّا گردانیده بودند.... از آن سوی، من خود به شیوهی ملّایان رفتار نمیکردم. چنانکه گفتم عمامهی سترگِ شول و ویل [=شل و ول] به سر نمیگذاردم، کفش زرد یا سبز به پا نمیکردم، شلوار سپید نمیپوشیدم، ریش فرو نمیهلیدم. کفشهای پاشنهدار و جورابهای بافتِ ماشین به پا میکردم، شالِ کمرم را سفت میبستم. اینها به جای خود که چون چشمهایم ناتوان گردیده بود با دستور پزشک آیینک(عینک) به چشم میزدم، و این عینک زدن دلیل دیگری به "فرنگی مآبیِ" من شمرده میشد. اینها با "عدالت" که شرط پیشنمازی و ملّایی میبود نمیساخت."
زندگانی من، احمد کسروی،چاپ ۲۵۳۵،صص ۴۱-۴۲.
#هومن_پناهنده
@gashthaa