🖋کشور در وضعیت جنگ داخلی است،اما نه با تفنگ و توپ و تانک و خمپاره و آرپی جی.جنگی که از آن سخن می گویم جنگ "بقاست".نیروهای جامعه همگی علیه مردم است.هم اقتصاد،هم سیاست،هم فرهنگ و هم اجتماع تمام نیروی خود را معطوف به مردم ساخته اند و نیروهای خود را علیه مردم بسیج کرده اند.به یک معنا همه نیروهای جامعه علیه فرد است.مردم جامعه ما به زبان کیرکگور تبدیل به "شهسواران تحمل استرس و رنج و اضطراب" شده اند.اگر ابراهیم یکبار مجبور شد علیه فرزندش چاقو بکشد،مردم جامعه ما هر روز علیه خود و فرزندانشان چاقو می کشند،فارغ از آنکه ابراهیم پولدار بود و مردم جامعه ما فقیر و ناتوان.

۲.در چنین وضعیتی مردم هم به جنگ با یکدیگر مشغول اند.حفظ هر یک از ما مشروط به نابودی دیگری یا دیگران شده است.بی توجه به نقش دیگران در زندگی فردی مان و بی توجه به انسان بودگی دیگران سعی در حذف دیگران و حفظ خود داریم.به زبان آدرنو اینقدر برای حفظ خود،خود را از وجوه انسانی مان خالی کرده ایم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده است.سقوط کرده ایم اما تصور می کنیم در حال دفاع از خود هستیم.ما هر روز خود یا دیگری را می دریم تا زنده بمانیم.امید استوار بر مرگ دیگری در جامعه ما شکل گرفته است و این خطرناک ترین وضعیت انسانی ست که تصور کنیم بقای من در مرگ دیگری و نابودی کلیت جامعه است.این جنگ هیچ پیروزی ندارد.جنگ برای حفظ زندگی عین مرگ زندگی ست.

۳.تا تفکر نظامی و جنگ طلبی حاکم بر فضای کلان جامعه رو به سوی صلح و عشق و توسعه و آزادی نکند این وضعیت در جامعه ما تداوم خواهد داشت.باید نگران حفظ کشور بود. باید نگران فروپاشی کشور بود. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یابد قطعاً با فروپاشی نظم موجود روبرو خواهیم شد. امیدوارم تفکر نظامی از این کشور رخت بربندد و صلح و عشق و شادی تبدیل به کلمات بنیادی زندگی ما شوند.





«کشور در وضعیت جنگ داخلی است»
یادداشتی از: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate