⭕️اتصال نیل به دریای سرخ؛ شاهکار مهندسی داریوش بزرگ در مصر
📌اتصال نیل به دریای سرخ؛ شاهکار مهندسی داریوش بزرگ در مصر
♦️«منم داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورها، شاه این زمین بزرگ، پسر ویشتاسب، هخامنشی. من پارسیام. از پارس مصر را گرفتم. فرمان دادم این کانال را از رودی به نام نیل، که در مصر جاری است، تا دریایی که به پارس میرسد، حفر کنند. سپس این کانال چنانکه فرمان داده بودم، حفر شد و کشتیها از مصر، از طریق این کانال، به سوی پارس رفتند؛ چنانکه خواست من بود.»
این بخشی از فرمان تاریخی داریوش بزرگ، شاهنشاه هخامنشی، است که بیش از دو هزار و ۵۰۰ سال پیش بر سنگنوشتههایی به زبانهای فارسی باستان، عیلامی، بابلی و مصری ثبت شد. به موجب این فرمان، یکی از بزرگترین طرحهای مهندسی و آبراهسازی جهان باستان برای حفر کانالی در مصر و اتصال رود نیل به دریای سرخ به اجرا درآمد.
این کانال که از شاخههای شرقی رود نیل آغاز میشد و با عبور از وادی طمیلات و دریاچههای مسیر، به دریای سرخ میرسید، امکان انتقال کالا و رفتوآمد کشتیها میان مصر و سرزمینهای شرقی شاهنشاهی هخامنشی را فراهم میکرد.
آنچه اهمیت این کانال را برجسته میکند، این است که قرنها پیش از اینکه کانال سوئز امروزی دریای مدیترانه را به دریای سرخ متصل کند، به فرمان داریوش بزرگ برای تردد در این منطقه ساخته شد. سنگنوشتههای بهجامانده از دوران هخامنشیان نیز احداث و بهرهبرداری از آن را تأیید میکنند.
جستوجو در منابع تاریخی نشان میدهد که اندیشۀ ایجاد راه آبی میان رود نیل و دریای سرخ پیشینهای طولانیتر از دوران هخامنشی دارد.
مصر باستان از یکسو به دریای مدیترانه و از سوی دیگر به دریای سرخ دسترسی داشت، اما خشکی میان این دو مسیر آبی، تردد مستقیم کشتیها را دشوار میکرد. از انجا که رود نیل که از جنوب به شمال جریان داشت و به مدیترانه میریخت، مهمترین شریان حملونقل مصر بود، اتصال آن به دریای سرخ میتوانست برای جابهجایی کالا، تجهیزات و مسافران راه تازهای باز کند.
برخی روایتهای تاریخی، نخستین اندیشههای مربوط به احداث چنین آبراهی را به فرمانروایان سلسلۀ دوازدهم مصر نسبت میدهند. ارسطو، فیلسوف یونانی، در کتاب «هواشناسی» از پادشاهی به نام سسوستریس یاد میکند که قصد داشت میان نیل و دریای سرخ کانالی بکشد، اما از بیم ورود آب شور دریا به رودخانه از اجرای طرح منصرف شد.
بیشتر بخوانید...🖌 سایه رحیمی
@indypersian