🔺آسیبهای احتمالی: فرورفتن در تحلیل بیپایان و تعلل در تصمیم، فاصله گرفتن از واقعیتهای اجرایی، دشواری ارتباط با کارکنان در صورت زبان بیشازحد انتزاعی. راهحل، تعادل میان عمق اندیشه و سرعت عمل است.
۶. چگونگی پرورش ذهنیت فلسفی
الف. مطالعه و گفتوگو: آشنایی با فلسفهی علم، اخلاق و نظریههای سازمان.
ب. تأمل ساختارمند: یادداشتبرداری تصمیمها و مفروضات پشت آنها.
ج. پرسشهای محوری قبل از تصمیم: مسئلهی واقعی چیست؟ چه مفروضاتی دارم؟ چه کسانی ذینفعاند؟ پیامد بلندمدت چیست؟
د. تنوع دیدگاه: تشکیل تیمهای ناهمگون و مشورت با مخالفان.
ه. مربیگری و سوپرویژن تأملی: بازخورد از مشاور یا مربی با تمرکز بر الگوهای فکری.
و. تحلیل موردی اخلاقی: بحث بر سر معضلات واقعی سازمانی.
۷.جمعبندی
ذهنیت فلسفی، ظرفیت مدیر برای اندیشیدن دربارهی اندیشه خود و پرسیدن از بنیانهای تصمیم است. «چیستی» آن در سه لایهی هستیشناسی، معرفتشناسی و ارزششناسی معنا مییابد؛ «چرایی» آن به پیچیدگی محیط، وابستگی تصمیمها به مفروضات، نیاز به یادگیری دوحلقهای و ضرورتهای اخلاقی برمیگردد؛ و «مشخصات» آن شامل پرسشگری بنیادین، بازاندیشی، نگاه سیستمی، تحمل ابهام، ارزشمحوری، آیندهنگری و تواضع معرفتی است. مدیر دارای این ذهنیت صرفاً کارها را درست انجام نمیدهد، بلکه میپرسد
آیا کار درست انجام میشود.
https://t.me/ExecutiveManagement