📷شهرنوش پارسی‌پور امروز در ۸۰ سالگی از دنیا رفت. پانزده سال پیش فرصتی دست داد در خانه‌اش چند ساعتی با تو گفت‌وگو کنم که حاصلش به شکل برنامه‌ای نیم‌ساعته از بی‌بی‌سی فارسی پخش شد که
(تلگرام | یوتوب).
آدم جذاب و عجیبی بود. روحش شاد.

این چند جمله را هم چند سال پیش درباره‌اش نوشتم:
اولین رمانی که از یک نویسنده زن ایرانی منتشر شده «سووشون» سیمین دانشور است (در سال ۱۳۴۸) و دومینش «سگ و زمستان بلند» شهرنوش پارسی‌پور (در سال ۱۳۵۵، به ادعای خود پارسی‌پور).
من از او دو کتاب خوانده‌ام: «سگ و زمستان بلند» و «طوبا و معنای شب» که هر دو به نظرم عالی بوده‌اند و طوبا شاهکار.

پارسی‌پور ]در مصاحبه‌ای که با او کردم[ درباره نقاط ضعف و قوت خودش و دیگرانی که حتی دشمنش بودند بدون هیچ تعصب و عقده‌ای حرف می‌زد، و بی‌اغراق یکی از کم‌عقده‌ترین و روشن‌ترین آدم‌هایی بود که به عمرم دیده‌ام. پارسی‌پور درباره زندان‌هایش در دوره شاه و بعد از انقلاب، ازدواجش با تقوایی، فقری که همیشه با آن دست‌به‌گریبان بوده و کارهایی که در دهه شصت مجبور شده برای گذران زندگی انجام دهد، استقبالی که از طوبا شد و دردسرهایی که زنان بدون مردان برایش به همراه آورد و ... حرف‌های جالبی می‌زند که بخشی از تاریخ فرهنگی و ادبی ماست.
#بهمن_دارالشفایی

📹Ellinne