📋 تجربه‌های بالینی عصر کرونا
#دکتر_آرش_رضائی. روان‌‌پزشک. سوادکوه
در مرکز درمان سوءمصرف مواد حدود هشت سال است که جلسات گروه درمانی تشکیل می‌شود؛ به شکل ساپورتیو و گاهی بین فردی. جلسات باز است و افراد شرکت کننده در وضعیت باثبات هستند اما مدت درمان و ماده مصرفی آن‌ها متفاوت است. سعی شده که جلسات به‌صورت هفتگی برگزار شود. ساعت و روز هفته برگزاری جلسه ثابت است. زمان در وقت تلاقی با تعطیلات رسمی یک روز جابجا می‌شود. دست کم یکی از درمانگران ( پزشک/روان‌شناس) حاضر هستند، گرچه در اکثر جلسات هر دو حاضرند.
بعد از شروع پاندمی، جلسات مانند تمامی فعالیت‌های گروهی لغو شد. تا متوجه شویم که مدت همه‌گیری طولانی خواهد بود برای اولین بار از زمان شکل‌گیری، جلسات برای دو هفته کنسل شده بود. بعد از بررسی گزینه‌های ارتباط آنلاین تصمیم گرفتیم از اپلیکیشن زوم استفاده کنیم. از هفته سوم جلسات با حضور دو درمانگر و تنها یک بیمار شروع شد و این روند دوهفته ادامه داشت. مراجع پسر جوانی بود که با ابزارهای الکترونیک آشنایی خوبی داشت. ظاهرا تشکیل گروه واتس‌اپ برای شرکت کنندگان و همرسانی لینک دعوت به اتاق جلسه، کمکی به تشویق سایرین نکرد. فضای ناامیدکننده‌ای بود. به یاد جلسات آغازین در سال‌های قبل افتادم که گاهی با حضور ۲-۱ نفر تشکیل می‌شد و گاهی برای افزایش تعداد اعضا مجبور می‌شدیم از همراه مراجعین که در اتاق انتظار بودند هم دعوت کنیم تاجلسه سر و شکل گروهی بگیرد!
همزمان جسته و گریخته می‌شنیدیم که مراجعین گلایه می‌کردند و معتقد بودند ما به فکرشان نیستیم و جلسه حضوری می‌خواستند. به نظر می‌رسید برای افرادی که اغلب از سطح سواد (حداقل رسانه‌ای) متوسط و پایین‌تر برخوردارند برگزاری جلسات آنلاین بلندپروازی شکست خورده‌ای است. گوشی هوشمند نداشتند، حافظه گوشی پر بود، خلوتی برای جلسات نداشتند و...
اما ناامید نشدیم و جلسات را رأس ساعت مقرر ادامه دادیم. شرکت‌کنندگان در هفته‌های بعد افزایش یافتند. اما گاهی مجبور می شدیم از افراد بخواهیم لباس رسمی‌تری بپوشند. بعضی افراد نمی‌توانستند میکروفون خودشان را روشن یا خاموش کنند. بعضی‌ها برای فضای خصوصی‌تر از داخل خودرو حاضر می‌شدند. شارژ باتری گوشی خالی می‌شد و... تعداد حاضرین در جلسه آخر به ۱۰ و در زمان‌هایی حتی به ۱۳ نفر رسید. افراد از بحران و بعضا سوگ‌هایشان صحبت کردند. از احساس طرد هفته‌های اول بعد لغو جلسات و حس راحتی تدریجی با فضای آنلاین گفتند. گفتند که برخلاف تصور اولیه، دوباره "ما شدن" را تجربه کردند و از نقش جلسات در کاهش وسوسه و کلافگی‌شان حرف زدند.
@mmt_iran
#دکتر_آرش_رضائی. روان‌‌پزشک. سوادکوه
در مرکز درمان سوءمصرف مواد حدود هشت سال است که جلسات گروه درمانی تشکیل می‌شود؛ به شکل ساپورتیو و گاهی بین فردی. جلسات باز است و افراد شرکت کننده در وضعیت باثبات هستند اما مدت درمان و ماده مصرفی آن‌ها متفاوت است. سعی شده که جلسات به‌صورت هفتگی برگزار شود. ساعت و روز هفته برگزاری جلسه ثابت است. زمان در وقت تلاقی با تعطیلات رسمی یک روز جابجا می‌شود. دست کم یکی از درمانگران ( پزشک/روان‌شناس) حاضر هستند، گرچه در اکثر جلسات هر دو حاضرند.
بعد از شروع پاندمی، جلسات مانند تمامی فعالیت‌های گروهی لغو شد. تا متوجه شویم که مدت همه‌گیری طولانی خواهد بود برای اولین بار از زمان شکل‌گیری، جلسات برای دو هفته کنسل شده بود. بعد از بررسی گزینه‌های ارتباط آنلاین تصمیم گرفتیم از اپلیکیشن زوم استفاده کنیم. از هفته سوم جلسات با حضور دو درمانگر و تنها یک بیمار شروع شد و این روند دوهفته ادامه داشت. مراجع پسر جوانی بود که با ابزارهای الکترونیک آشنایی خوبی داشت. ظاهرا تشکیل گروه واتس‌اپ برای شرکت کنندگان و همرسانی لینک دعوت به اتاق جلسه، کمکی به تشویق سایرین نکرد. فضای ناامیدکننده‌ای بود. به یاد جلسات آغازین در سال‌های قبل افتادم که گاهی با حضور ۲-۱ نفر تشکیل می‌شد و گاهی برای افزایش تعداد اعضا مجبور می‌شدیم از همراه مراجعین که در اتاق انتظار بودند هم دعوت کنیم تاجلسه سر و شکل گروهی بگیرد!
همزمان جسته و گریخته می‌شنیدیم که مراجعین گلایه می‌کردند و معتقد بودند ما به فکرشان نیستیم و جلسه حضوری می‌خواستند. به نظر می‌رسید برای افرادی که اغلب از سطح سواد (حداقل رسانه‌ای) متوسط و پایین‌تر برخوردارند برگزاری جلسات آنلاین بلندپروازی شکست خورده‌ای است. گوشی هوشمند نداشتند، حافظه گوشی پر بود، خلوتی برای جلسات نداشتند و...
اما ناامید نشدیم و جلسات را رأس ساعت مقرر ادامه دادیم. شرکت‌کنندگان در هفته‌های بعد افزایش یافتند. اما گاهی مجبور می شدیم از افراد بخواهیم لباس رسمی‌تری بپوشند. بعضی افراد نمی‌توانستند میکروفون خودشان را روشن یا خاموش کنند. بعضی‌ها برای فضای خصوصی‌تر از داخل خودرو حاضر می‌شدند. شارژ باتری گوشی خالی می‌شد و... تعداد حاضرین در جلسه آخر به ۱۰ و در زمان‌هایی حتی به ۱۳ نفر رسید. افراد از بحران و بعضا سوگ‌هایشان صحبت کردند. از احساس طرد هفته‌های اول بعد لغو جلسات و حس راحتی تدریجی با فضای آنلاین گفتند. گفتند که برخلاف تصور اولیه، دوباره "ما شدن" را تجربه کردند و از نقش جلسات در کاهش وسوسه و کلافگی‌شان حرف زدند.
@mmt_iran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment