… مگر چند بار قرار است بمیریم که این همه زندگی را بهانه می‌کنیم؟! تاریخ‌ها رو به انقضایند؛ ما هم می‌گذریم، یک روز یک جایی یک گوشه‌ی این دنیا، خیلی عادی چشمهای‌مان را می‌بندند تا دیگر بازشان نکنیم تا یادمان برود زندگی را ادامه دهیم! کاش روزگار جای بهتری می‌گذاشتمان جایی که برای نفس کشیدن، هوا کمی مهربان‌تر بود خورشیدش نمی‌سوزاند و مردمانش نان را با لبخند می‌خوردند! بهاره چهارم امرداد ۱۴۰۱
