در دنیا میلیونها نفر به آب لوله کشی دسترسی دارند، اما آیا می توانند با خیال راحت آن را بنوشند؟
در سال 2000 کشورهای عضو سازمان ملل متحد متعهد شدند که تا سال 2015 فقدان دسترسی به آب آشامیدنی سالم را به نصف کاهش دهند و البته این عدد روی کاغذ، پیشرفت چشمگیری به نظر می رسید.
در سال 2012 بان کی مون، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد، اعلام کرد که هدف دسترسی به آب لوله کشی زودتر از موعد مقرر محقق شده است. اما کم کم در جاهایی مانند اتیوپی و با شیوع بیماری هایی چون اسهال مشخص شد که آب لوله کشی سالم نبوده و بر خلاف گزارش سازمان بهداشت جهانی، مردم اگرچه به آب لوله کشی دسترسی دارند، اما این آب سالم و بهداشتی نیست.
نه تنها در اتیوپی که در بنگلادش، هند، برزیل و تعدادی دیگر از مناطق کیفیت آب لوله کشی قابل قبول نبود. پژوهشها در مورد کیفیت آب در پنج کشور انجام و کیفیت آب اندازه گیری شد، نتایج نشان داد که بسیاری از منابع ظاهراً ایمن واقعاً آلوده هستند.
سازمان ملل متحد پیش از آن گفته بود که حدود 800 میلیون نفر هنوز به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند، اما در حقیقت این رقم بیش از دو میلیارد نفر است.
در سال 2022 بحث کیفیت آب بهعنوان یکی از کلیدی ترین مباحث حوزه آب مطرح شده است، چرا که دسترسی به آب لوله کشی لزوما به معنای دسترسی به آب سالم و بهداشتی نیست و دولتها باید آب سالم بهداشتی در اختیار شهروندان قرار داده و امنیت و سلامت آنها را تضمین کنند و لوله کشی آب به تنهایی تضمین کننده سلامت آب نیست! / مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues