آدم باید یا دیگران را همانطورکه هستند بپذیرد، یا همانطورکه هستند، به حال خودشان بگذارد. آدم نمی‌تواند آن‌ها را عوض کند، فقط توازن‌شان را برهم می‌زند. چون یک انسان از قطعه‌های واحدی درست نشده است که بتوان تکه‌ای را برداشت و به‌جایش چیزِ دیگری گذاشت. او یک کل است، و اگر آدم یک‌سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می‌شود.
بی اغراق، دغدغه‌ی چون منی در این باب زندگی‌ام، همین است. گو در عاطفه، گو کار، گو دوستی... مرز بین پذیرش، تاثیر و تاثر کجاست؟ پذیرش مطلق، ... همزیستی سطحی می‌آورد و تاثر، هجمونی شخصیتی. چه باید کرد؟
