دکتر علی‌رضا رحیمی

این بازی مکرر مدرسه‌کشی !!!

... باید گفت در کمال حیرت و شوربختی مثل این که قرار نیست آموزش و پرورش حتی در ظاهر یک روز هم که شده آرامش را تجربه کند و قراری بگیرد!

مثل این که قرار نیست مدرسه‌ای که عده‌ای آن را مرده خطاب می‌کنند و به اعتقاد من به‌دست دولت‌مردان ناتوان و مربیان بی‌تحرک کشته شده است، جانی دوباره بگیرد!
منظورم از جان دوباره این نیست که سر پا بایستد و حرکتی نو آغاز کند بلکه کافی است چشمانش را کمی باز کند و با تلخی لبخندی بزند! ...
همان هم برای ما کافی و مایه دلخوشی است.
لازم نیست روح تازه ای در معلمان و در مدرسه بدمد، همین که حال‌شان و حال‌مان را بدتر از این نکند کافی است.

من از وزیر پیشنهادی با همه فضایل و مناقبی که برای ایشان در نظر گرفته‌اند(!!!) شخصاً سؤال می‌کنم...
آیا جنابعالی حقیقتاً جرأت این را دارید که سکان هدایت این وزارت‌خانه را به‌دست بگیرید؟
چه چیزی، از جنس تجربه و دانش و ...، به شما چنین جسارتی را داده است؟؟
چقدر مدرسه و کلاس و معلم و شاگرد را می‌شناسید؟؟؟
نکند این گزارۀ خانمان‌سوز شما را هم افسون کرده است که «آموزش‌وپرورش که چیزی نیست! عده‌ای معلم‌اند و عده‌ای بچه! گروه اول با اندکی اضافه حقوق خوشحال می‌شوند و گروه دوم با تعدادی توپ!»

از رئیس جمهور محترم نیز باید همین‌ها را پرسید!

مطمئنم حرف‌های زیبایی می‌زنند و اصلا از قبل آماده دارند و نوشته‌اند و از رو می‌خوانند. اما من، مثل بسیاری از معلمان و متخصصان تربیت، منطق عملی اغلب وزرا و اغلب دولت‌ها، اگر نگویم همه، را همین می‌دانم.
و بدا به حال مردمی که آموزش‌وپرورش آن‌ها این‌قدر به شوخی و به بازی گرفته می‌شود.

من در ادامۀ فرمایش آقای دکتر مجدفر که پرسیدند «چگونه می‌توان از رئیس‌جمهور شکایت کرد؟» می‌خواهم عرض کنم... ما باید از همه وزرا و از همه دولت‌ها، به‌خاطر خیانت‌های آشکار و ناتوانایی‌های غیرقابل چشم‌پوشی‌شان شکایت کنیم... از همه!
Rabnews

دکتر مرتضی مجدفر در واکنش به معرفی محسن حاجی‌میرزایی توسط رئیس‌جمهور برای وزارت آموزش‌وپرورش نوشت:

چگونه می‌توان از رئیس‌جمهور شکایت کرد؟

معرفی وزیر جدید آموزش‌وپرورش از سوی رئیس‌جمهور به مجلس شورای اسلامی موجی از ناباوری و بهت پدید آورد و این ناباوری با اعلام برنامه‌های وزیر پیشنهادی به اوج خود رسید.

من از ۸ صبح روز معرفی وزیر جدید تا ۶ عصر با گروهی از معلمان ابتدایی منطقه محروم خاک‌سفید تهران‌پارس کارگاه آموزشی داشتم و به خیال خام خودم، در حال آماده‌سازی آن‌ها برای ورود پرتوان به سال تحصیلی جدید بودم و لذا لحظه‌ای فرصت فراغت و مرور خبرها، به‌ویژه آگاهی از این انتخاب اهانت‌آمیز و مرور و بررسی آن نداشتم.

من با شخصیت و جایگاه علمی و اخلاقی و تجارب وزیر پیشنهادی کاری ندارم و به فعالیت‌ها و اندیشه‌های ایشان احترام می‌گذارم. کما این‌که در هنگام معرفی آقای حسینی به عنوان سرپرست هم، به رغم درخواست برخی از دوستان در اعلام مواضع تأییدگرایانه به نفع وی، هیچ عکس‌العملی نشان ندادم، ولی آن‌‌چه باعث ناراحتی من شد، اهانتی است که از سوی رئیس جمهور به‌طور مستقیم به یک‌میلیون و پنجاه هزار فرهنگی و به طور غیرمستقیم به قریب هزاران استاد علوم تربیتی و صاحب‌نظران دانشگاهی در رشته‌های گوناگون تعلیم‌وتربیت وارد شده است. انتخاب وزیر جدید به این شکل، به این‌معنی است که گزاره ذهنی رئیس جمهور ممکن است این باشد: «من در بین شما هیچ آدم لایقی را نیافتم که قبای وزارت برازنده وی باشد و حتی ترجیحم این است که برجستگی‌ها و قدرت علمی و اجرایی صورت‌جلسه‌نویس هیئت دولت از همه این تعداد انبوه قوی‌تر و بهینه‌تر است و اصلاً مفاهیمی مانند سرمایه اجتماعی، جانشین‌پروری و تجارب زیسته متراکم را هم خزعبلی بیش نمی‌دانم.»

۳۸ سال است در آموزش‌وپرورش کار کرده‌ام و برای تهیه رزومه بلند‌بالا از این جا به آن جا نپریده‌ام و اساساً چون فقط کار آموزشی بلدم، راهم به دادگاه و شکایت و اعلام جرم هم نیفتاده است. ولی می‌خواهم از دوستان و سرورانی که چم‌و‌خم کارهای حقوقی را بلدند، بپرسم چگونه می‌توان از رئیس جمهور به خاطر اهانت به فرهنگیان و الصاق ویژگی بی‌عرضگی و کاربلد نبودن به آنان شکایت کرد؟ با بقیه همکاران خودم در سامانه بزرگ ‌تعلیم‌وتربیت کار ندارم، من بالشخصه بر شکایت‌کردن اصرار دارم.‌
Rabnews