آزاد
برمی‌خیزد
خون و گلوله را از پیراهنش می‌تکاند
و با کلاه کهنه‌اش
رویاهایش را جابه‌جا می‌کند

نه تو نمی‌توانی نام‌ات را به‌خاطر بیاوری
آزاد جان افسوس!
زندگی یخچالی عاریتی بود
که بر دوش تو سنگینی می‌کرد

آزاد جان
این راز را
تو گفتی
و کوه تکرار کرد
کورد‌ها ایستاده می‌میرند
و تمام کولبران کشته
آزاد هستند.

بکتاش آبتین

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing