چیزی به نام "شخصیت ملی" یا ویژگی های ملی در زبان مردم وجود دارد. مثلاً خوشرویی آمریکایی ها قابل اعتماد بودن انگلیس ها و انضباط آلمانی ها و خونگرمی ایتالیایی ها و بذله گویی فرانسوی ها و هوش یهودیان و سخت کوشی چینی ها و ژاپنی ها و مهمان نوازی ایرانی ها. در عین حال ویژگی های منفی هم به ان ها نسبت داده می شود مثل ساده لوحی آمریکایی ها و سردی انگلیس ها و جدی نبودن فرانسوی ها و حقه بازی ایتالیایی ها و..... ژاپنی ها می گویند آمریکایی ها مردمان تنبلی هستند و آمریکایی ها همین را به انگلیسی ها و انگلیسی ها به اروپایی ها و اروپایی ها به مردم خاورمیانه می گویند و اصفهانی ها و تبریزی ها به شیرازی ها و کردها. آلمانی ها و اطریش ها در زمینه موسیقی و فلسفه برجسته ترند. انگلیسی ها در زمینه اقتصاد و فرانسوی ها در زمینه جامعه شناسی. حتی هر ملتی یک ورزش محبوب دارد که به مذاق سایر ملل خوش نمی آید. مثل بیس بال در آمریکا و کریکت در انگلستان و کشتی در ایران و ....فوتبال در میان ورزش ها استثناست و محبوب همگان و البته بیشتر مردان است.
نکته مهم این است که هر کسی از دید خود این داوری ها را انجام می دهد و چه بسا این داروی ها بیش از آن که گویای ویژگی ملل دیگر باشد، آینه شخصیت داوری کنندگان باشد.
منبع: درس گفتارهایی کوچک در باب مقولاتی بزرگ، لشک کولاکوفسکی، روشن وزیری، نشر نگاه معاصر