در چند روزی که از اعلام توافق استراتژیک میان ایران و چین می گذرد، در فضای مجازی فارسی حملات شدیدی به این توافق شده است. حال که کمی آب ها از آسیاب افتاده است، به نظر مفید می رسد که نگاهی به رسانه های خارجی بکنیم تا ببینیم از دید بقیه دنیا این توافق چگونه است.
از آنجا که امکان خلاصه تمامی مطالب موجود در رسانه های خارجی وجود ندارد در بخش کامنت های این نوشته لینک حداقل 10 مطلب خارجی را قرار خواهم داد. هر کدام که برای خوانندگان جالب تر بود را می توانیم با عمق بیشتر در کامنت ها بررسی کنیم. ولی به عنوان مطالب برگزیده، این سه مقاله به نظرم جالب تر و مفیدتر بودند:
خلاصه آنچه در مقالات خارجی خواندم این بود که در کنار انتقادهای موجود، این توافق را کمابیش یک موفقیت برای طرفین دانسته اند. از طریق این توافق ایران می تواند تحریم ها را بیشتر دور بزند، دسترسی به منابع مالی چین داشته باشد، و همچنین در مذاکرات هسته ای به عنوان یک برگ مثبت برای فشار به غربی ها از آن استفاده کند. از طرفی چین می تواند از این طریق نفوذ خودش در خاورمیانه را افزایش دهد و در منطقه ای که به صورت سنتی متعلق به آمریکا بوده است جای خودش را بازتر کند. چین می خواهد به غرب نشان دهد که منافع خودش را دنبال می کند حتی اگر به مذاق آمریکا خوش نیاید. در نهایت بعضی از رسانه ها معتقد بودند که این توافق جنبه کلی گویی دارد و برای فرستادن سیگنال به بقیه دنیا است، و معلوم نیست که واقعا چه مقدار عملیاتی بشود.
مطلب هاآرتس مبنی بر اینکه توافق بین ایران و چین برای ایران فضای نفس کشیدن ایجاد می کند. به نظرم این مقاله هم خیلی خواندنی بود: