دانشمندان در دهه 70 میلادی متوجه شدند که میتوان با میزان برابری از ماده و پادماده در جهان ابتدایی داغ و چگال در حین انفجار بزرگ آغاز کرد و با فرایند های کوانتومی قابل توجیه و با ایجاد یک عدم تقارن کوچک و برتری اندک ماده بر پادماده در آغاز جهان "چیزی از هیچ" بوجود آورد. بدین ترتیب به جای از بین رفتن تمامی ماده و پادماده و تشکیل تشعشع خالص، تمامی پادماده با ماده خنثی شده و در نهایت اندکی ماده بدون رقیب بماند. در نهایت این ماده منجر به تشکیل تمام موادی شود که کهکشانها و ستارگانی که امروز در جهان میبینیم را ساخته اند.
در نتیجه بوجود آمدن اندکی عدم تقارن در زمانهای ابتدایی را تقریبا میتوان به عنوان لحظه خلقت در نظر گرفت. زیرا هر لحظه که اندکی عدم تقارن بین ماده و پادماده بوجود آید چیزی نمیتواند جلوی این عدم تقارن را بگیرد. [این عدم تقارن] الزاما تاریخ آینده را برای جهانی مملو از کهکشانها و ستارگان مینویسد. پادماده توسط ماده از بین رفته و ماده باقیمانده تا به امروز پایدار خواهد ماند و خصوصیات جهان قابل رویت ما را که آن را میشناسیم، دوستش داریم و در آن زندگی میکنیم را میسازد.

📚جهانی از عدم ص121

🆔 @abarnoakhtar

Comments

Be the first to add a comment