ناصرالدین شاه از همه چیز وسیله‌ی تفریحی می‌تراشید. او شبیه‌خوانی را وسیله‌ی نمایش شکوه سلطنتش کرد و آن را به مقام صنعت رسانید.
بازیگرها نقش خود را که با شعر نوشته شده بود از روی نسخه‌ای که در دست داشتند به آواز می‌خواندند و هر نقشی آواز خود را داشت.
حضرت عباس باید چهارگاه بخواند. حر، عراق می‌خواند. زینب، گبری می‌خواند. شبیه عبدالله بن حسن دست قطع شده‌ی خود را به دست دیگر گرفته،‌ گوشه‌ای از آواز راک را می‌خواند. به همین جهت این گوشه به "راک عبدالله" معروف است.
اگر در ضمن تعزیه، اذانی باید بگویند، حکما به آواز کردی بود.
در سوال و جواب‌ها هم رعایت تناسب آوازها با یکدیگر شده.
اگر امام با عباس سوال و جوابی داشت، امام شور می‌خواند. عباس هم باید جواب خود را در شور بدهد.
فقط مخالف‌خوان‌ها (دشمن) با صدای بلند و بدون تحریر، شعرهای خود را با آهنگ اُشتلم و پرخاش ادا می‌کنند.

🖌 ‏شرح زندگانی من
📕 عبدالله مستوفی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing