این نقشه جمعیتی نشانه ی زوال الگوی حکمرانی است؛ با اصول بنیادین حکمرانی خردمندانه؛ می بایست خوزستان، بوشهر، هرمزگان و کرانه های دریای عمان جاذب جمعیت و استان‌های مرکزی ایران به دلیل محدودیت منابع دارای جمعیت متناسب با منابع بود.

اما شیوه غلط و سوداگرانه حکمرانی در حوزه آب و صنعت موجب شد که اصفهان با محدودیت منابع آب؛ جاذب جمعیت شده و جلگه خوزستان به دلیل مدیریت فاجعه بار منابع طبیعی دافع جمعیت گردد!!

همین نقشه نماد خطاهای فاجعه بار حکمرانی آب و منابع طبیعی است و می تواند عمق فاجعه مدیریت کشور را برملا کند. اما نکته عجیب این است که با وجود اثبات این خطاها هنوز همین شیوه بیمارگونه فاجعه بار ادامه دارد!!!