بسیار مهم
تسویه‌ی بدهی با آب، جنگل و زیرساخت

دو خبر از شرق و شمال ایران یک الگو را نشان می‌دهند. حکومتی که نقدینگی ندارد، بدهی‌هایش را با فروش زیرساخت عمومی و سرمایه‌ی طبیعی تسویه می‌کند.

پرونده‌ی ۱: انتقال آب دریای عمان به مشهد
بودجه‌ی طرح ۳ میلیارد یورو است و تاکنون ۶۰ همت هزینه شده است.
پیشرفت فیزیکی کل طرح حدود ۲۰ درصد است.
قرار بود سالانه یک میلیارد مترمکعب آب را از مسیری ۵۰۰ کیلومتری که از ۳۳ شهر می‌گذرد منتقل کند و آب ۱۲ میلیون نفر را تأمین کند.
مجری طرح متعلق به ۷ هلدینگ فولاد و معدن است.
پس از تغییرات مدیریتی، طرح متوقف شده و لوله‌های دپوشده برای پرداخت بدهی پیمانکاران فروخته می‌شوند.
هزینه‌ی مالی و زیست‌محیطی پرداخت شده، اما آبی به مقصد نمی‌رسد.
پرونده‌ی ۲: درختان کرانه‌ی رودخانه‌های هیرکانی
۱۸ مهر ۱۴۰۵: دستور شناسایی و نشانه‌گذاری درختان «خطرآفرین» در رودخانه‌های گیلان، گلستان و مازندران صادر شد.
همزمان: شرکت چوب و کاغذ مازندران با اشاره به مطالباتش از منابع طبیعی، از استاندار مجوز برداشت چوب خواست.
بحث تهاتر بدهی با چوب دست‌کم از آذر ۱۴۰۳ مطرح بوده است.
محدوده‌ی برداشت به‌طور متناقض «۲۵۳ کیلومتر» یا «۲۵۳ هکتار» گزارش شده است.
میزان بدهی و اسناد تهاتر منتشر نشده است.
جنگل‌های هیرکانی میراث جهانی یونسکو هستند. برداشت درختان کرانه‌ای می‌تواند خطر سیل را بیشتر کند.
تهاتر از تبذیل نفت و گاز به چای و برنج به بدهی صندوق ملی با لوله و قطع درختان و به نهادهای داخل حکومت و دولت رسیده است.
بحران نقدینگی، تحریم، تورم و کسری بودجه.
طرح‌های بزرگ بی‌پشتوانه که با هر تغییر مدیر متوقف می‌شوند.
اقتصاد شبه‌دولتی و انحصاری: مجری انتقال آب متعلق به همان صنایع آب‌بر است.
فساد: رتبه‌ی ۱۵۳ از ۱۸۲ در شاخص ادراک فساد ۲۰۲۵.
اولویت هزینه‌های نظامی و امنیتی بر آب، جنگل و زیرساخت حکومت را به این روزهای تاریک رسانه که بدهی خود را از سرمایه و میراث سرزمنی پرداخت میکند.

🆔@azambahramiran