🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️🔸️
#متادون
🆔️ @mmt_iran
چالش های عرضه داروخانه ای داروهای مرتبط با درمان اختلال مصرف مواد افیونی
علی فرهودیان - روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
تهران- ایرنا- معضل اعتیاد و وابستگی به مواد مخدر در کشور ما سابقه چندصد ساله دارد. با وجود اقدامات مختلف مسوولان و گروه های مختلف دست اندرکار و صرف هزینه های گزاف متأسفانه ابعاد این معضل بهداشتی، اجتماعی، و اقتصادی گسترش یافته و با ورود مواد و گاه حتی رفتارهای اعتیادی مختلف اشکال جدیدی از خود نشان می دهد.
به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری، از حدود ۳۰ سال قبل در جهان و ۲۰ سال قبل در کشور ما نگرشی جدید به این بیماری روانپزشکی ایجاد گردید. در این نگرش علمی هدف فقط درمان این اختلال نیست، بلکه مانند برخورد با هر بیماری مزمن دیگری تلاش می کند که عوارض و خطرات این مشکل را کم کند و با «کاهش آسیب» هزینه های مختلف آن را در جامعه کاهش دهد. درمان با داروهای مخدر از جمله متادون یکی از اقدامات کاملاً علمی است که خوشبختانه در کشور ما شروع و توسعه یافته است. درمان های واجد این داروها که توسط بیش از هفت هزار مرکز خصوصی درمان اعتیاد در کشور ارایه می شوند، توانسته فواید بی شمار بهداشتی و اقتصادی در کشور به همراه داشته باشد و بر اساس شواهد مختلف بسیاری از بیماران را درمان یا حداقل آسیب ناشی از مصرف مواد را به شدت کاهش دهند.
مشکلی که با سیاست های کاهش آسیب در بسیاری از کشورهای جهان موجود است این است که خود بر علیه خود عمل می کند! این بدان معنی است که عموماً زمانی کشورها اقدام به اعمال این سیاست می کنند که میزان خطرات ناشی از مصرف مواد خطرناک افزایش یافته باشد. اما مساله ای که موجود است این است که عموماً پس از یک دهه که این سیاست ها به خوبی توانستند عوارض را کاهش دهند، اولویت مساله کاهش یافته و با تغییر مسوولان به کلی به فراموشی سپرده می شوند؛ تا جایی که بسیاری از افراد احساس می کنند صرف این هزینه ها دیگر ضرورتی ندارند و تلاش می کنند از اولویت برنامه های خود خارج کنند. متاسفانه یا خوشبختانه کشور ما در این مرحله است. در این مرحله وظیفه کارشناسان و صاحبنظران آن است که بر ابقای سیاست های کاهش آسیب اصرار نمایند و مسوولان را بر حمایت از آن متقاعد نمایند.
متن زیر تلاشی دیگر در انجام این وظیفه ملی است:
ساختار اصلی مبتنی بر علم درمان اعتیاد و کاهش آسیبهای آن در کشور ما مراکز درمان اعتیاد سرپایی می باشند که عموماً مجهز به پزشک دوره دیده اعتیاد، روانشناس دورهدیده، پرستار، و داروهای مخدری متادون، بوپرنورفین، و گاه تینکچر اوپیوم میباشند.
قاعده این است که در این مراکز خدمات مختلف درمانی همراه با ویزیت منظم و گاه روزانه انجام پذیرد و در کنار خدمات بازتوانی به افرادی که از نظر طبی لازم است داروی مخدر مصرف کنند، این داروها ارایه گردند.
اخیراً در ستاد مبارزه با مواد مخدر دستورالعملی مبنی بر جدا کردن قسمت درمان و توزیع دارو و واگذاری داروی متادون به داروخانه مصوب و به امضای رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران رسیده است. ظاهراً نگرانی افزایش مصرف داروهای مخدر در کشور و نشت غیرقانونی این داروها منجر به طرح واگذاری توزیع داروهای مخدر به بیماران از طریق داروخانه ها شده است.
این طرح می تواند مشکلات و چالش هایی ایجاد کندکه در ادامه به آنها پرداخته می شود:
نگرش نادرست دارو محور تشدید یا به کلی جایگزین نگرش درمان محور می شود
یکی از نگرش های بسیار شایع به درمان اعتیاد در نظر گرفتن درمانگر به مثابه عابربانک است! این نگرش که درمانگر فردی است که با پرداخت هزینه و ارایه کارت شناسایی دارویی را ارایه می کند که منجر به بهبودی می گردد هم در بیماران، هم اعضای خانواده آنان، هم درمانگران و هم مسوولان دیده می شود. اما واقعیت این است که درمان اختلال مصرف مواد افیونی فقط زمانی می تواند منجر به بهبود طولانی مدت وضعیت بیماران شود که علاوه بر دارو، مشاوره و خدمات روانشناختی و حمایت های اجتماعی به بیمار برای بازگشت به اجتماع و دستیابی به سبک زندگی سالم ارایه گردد. البته این به این معنی نیست که این خدمات در حال حاضر به صورت کامل ارائه می شود و مراکز موجود کم و بیش نواقصی در ارایه خدمات غیردارویی دارند. یکی از خصوصیات افراد مصرف کننده مواد این است که همواره اصرار دارند از کوتاهترین و ساده ترین مسیر موجود به "بهبودی" دست یابند. به همین دلیل عموماً به مصرف دارو که روش راحت تری برای کنترل علایم است اصرار می ورزند و از حضور فعال طولانی مدت برای یادگیری و تغییر سبک زندگی اجتناب می ورزند. این افراد اگر قرار باشد بین این دو یکی را انتخاب کنند عموماً دارو را انتخاب می نمایند و ......
ادامه خبر در سایت ایرنا
🆔️ @mmt_iran
#متادون
🆔️ @mmt_iran
چالش های عرضه داروخانه ای داروهای مرتبط با درمان اختلال مصرف مواد افیونی
علی فرهودیان - روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
تهران- ایرنا- معضل اعتیاد و وابستگی به مواد مخدر در کشور ما سابقه چندصد ساله دارد. با وجود اقدامات مختلف مسوولان و گروه های مختلف دست اندرکار و صرف هزینه های گزاف متأسفانه ابعاد این معضل بهداشتی، اجتماعی، و اقتصادی گسترش یافته و با ورود مواد و گاه حتی رفتارهای اعتیادی مختلف اشکال جدیدی از خود نشان می دهد.
به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری، از حدود ۳۰ سال قبل در جهان و ۲۰ سال قبل در کشور ما نگرشی جدید به این بیماری روانپزشکی ایجاد گردید. در این نگرش علمی هدف فقط درمان این اختلال نیست، بلکه مانند برخورد با هر بیماری مزمن دیگری تلاش می کند که عوارض و خطرات این مشکل را کم کند و با «کاهش آسیب» هزینه های مختلف آن را در جامعه کاهش دهد. درمان با داروهای مخدر از جمله متادون یکی از اقدامات کاملاً علمی است که خوشبختانه در کشور ما شروع و توسعه یافته است. درمان های واجد این داروها که توسط بیش از هفت هزار مرکز خصوصی درمان اعتیاد در کشور ارایه می شوند، توانسته فواید بی شمار بهداشتی و اقتصادی در کشور به همراه داشته باشد و بر اساس شواهد مختلف بسیاری از بیماران را درمان یا حداقل آسیب ناشی از مصرف مواد را به شدت کاهش دهند.
مشکلی که با سیاست های کاهش آسیب در بسیاری از کشورهای جهان موجود است این است که خود بر علیه خود عمل می کند! این بدان معنی است که عموماً زمانی کشورها اقدام به اعمال این سیاست می کنند که میزان خطرات ناشی از مصرف مواد خطرناک افزایش یافته باشد. اما مساله ای که موجود است این است که عموماً پس از یک دهه که این سیاست ها به خوبی توانستند عوارض را کاهش دهند، اولویت مساله کاهش یافته و با تغییر مسوولان به کلی به فراموشی سپرده می شوند؛ تا جایی که بسیاری از افراد احساس می کنند صرف این هزینه ها دیگر ضرورتی ندارند و تلاش می کنند از اولویت برنامه های خود خارج کنند. متاسفانه یا خوشبختانه کشور ما در این مرحله است. در این مرحله وظیفه کارشناسان و صاحبنظران آن است که بر ابقای سیاست های کاهش آسیب اصرار نمایند و مسوولان را بر حمایت از آن متقاعد نمایند.
متن زیر تلاشی دیگر در انجام این وظیفه ملی است:
ساختار اصلی مبتنی بر علم درمان اعتیاد و کاهش آسیبهای آن در کشور ما مراکز درمان اعتیاد سرپایی می باشند که عموماً مجهز به پزشک دوره دیده اعتیاد، روانشناس دورهدیده، پرستار، و داروهای مخدری متادون، بوپرنورفین، و گاه تینکچر اوپیوم میباشند.
قاعده این است که در این مراکز خدمات مختلف درمانی همراه با ویزیت منظم و گاه روزانه انجام پذیرد و در کنار خدمات بازتوانی به افرادی که از نظر طبی لازم است داروی مخدر مصرف کنند، این داروها ارایه گردند.
اخیراً در ستاد مبارزه با مواد مخدر دستورالعملی مبنی بر جدا کردن قسمت درمان و توزیع دارو و واگذاری داروی متادون به داروخانه مصوب و به امضای رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران رسیده است. ظاهراً نگرانی افزایش مصرف داروهای مخدر در کشور و نشت غیرقانونی این داروها منجر به طرح واگذاری توزیع داروهای مخدر به بیماران از طریق داروخانه ها شده است.
این طرح می تواند مشکلات و چالش هایی ایجاد کندکه در ادامه به آنها پرداخته می شود:
نگرش نادرست دارو محور تشدید یا به کلی جایگزین نگرش درمان محور می شود
یکی از نگرش های بسیار شایع به درمان اعتیاد در نظر گرفتن درمانگر به مثابه عابربانک است! این نگرش که درمانگر فردی است که با پرداخت هزینه و ارایه کارت شناسایی دارویی را ارایه می کند که منجر به بهبودی می گردد هم در بیماران، هم اعضای خانواده آنان، هم درمانگران و هم مسوولان دیده می شود. اما واقعیت این است که درمان اختلال مصرف مواد افیونی فقط زمانی می تواند منجر به بهبود طولانی مدت وضعیت بیماران شود که علاوه بر دارو، مشاوره و خدمات روانشناختی و حمایت های اجتماعی به بیمار برای بازگشت به اجتماع و دستیابی به سبک زندگی سالم ارایه گردد. البته این به این معنی نیست که این خدمات در حال حاضر به صورت کامل ارائه می شود و مراکز موجود کم و بیش نواقصی در ارایه خدمات غیردارویی دارند. یکی از خصوصیات افراد مصرف کننده مواد این است که همواره اصرار دارند از کوتاهترین و ساده ترین مسیر موجود به "بهبودی" دست یابند. به همین دلیل عموماً به مصرف دارو که روش راحت تری برای کنترل علایم است اصرار می ورزند و از حضور فعال طولانی مدت برای یادگیری و تغییر سبک زندگی اجتناب می ورزند. این افراد اگر قرار باشد بین این دو یکی را انتخاب کنند عموماً دارو را انتخاب می نمایند و ......
ادامه خبر در سایت ایرنا
🆔️ @mmt_iran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment