انتشار گازهای گلخانهای ایران: رشدی خلاف جهت جهانسیاست محیط زیستی جمهوری اسلامی در مجامع و کنفرانسهای جهانی تنها بر مطالبه پول استوار است و قصه سازی برای تحریم.
اما انها کوچکترین نقش و مسیئولیتی را در حوزه سیاست بین الملل نمیپذیرند.
گزارش «شکاف انتشار ۲۰۲۶» برنامهی محیط زیست سازمان ملل (UNEP) نشان میدهد انتشار گازهای گلخانهای ایران در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۹ میلیون تن افزایش یافته است. ایران از نظر افزایش سالانه، پس از آمریکا و ترکیه، سوم جهان است.
چرا این عدد مهم است؟انتشار جهانی در ۲۰۲۵ تقریباً ثابت ماند و رشد آن کمتر از یک درصد بود. انتشار ایران حدود ۱.۷ درصد رشد کرد، یعنی حدود دو و نیم برابر میانگین جهانی.
بسیاری از اقتصادهای بزرگ مسیر کاهش را شروع کردهاند. ایران در جهت مخالف حرکت میکند.
این رشد نتیجهی توسعهی اقتصادی پررونق نیست. در اقتصادی رخ داده که با رکود، تحریم و ناترازی انرژی درگیر است. یعنی ایران بیشتر آلوده میکند، بدون آنکه رفاه بیشتری بسازد.
ریشههایارانهی پنهان انرژی: سوخت ارزان، مصرف بیرویه را تشویق میکند و انگیزهی بهرهوری را از بین میبرد.
نیروگاههای فرسوده: بخش بزرگی از برق کشور با راندمان پایین تولید میشود. در زمستانها برای جبران کمبود گاز، مازوت سوزانده میشود.
سوزاندن گازهای همراه نفت: ایران از بزرگترین کشورهای جهان در فلرینگ است. گاز با ارزشی که میتوانست برق یا درآمد بسازد، فقط آسمان را آلوده میکند.
عقبماندگی انرژیهای تجدیدپذیر: با وجود آفتاب و باد فراوان، سهم تجدیدپذیرها در تولید برق ناچیز مانده است.
نبود تعهد رسمی: ایران توافق پاریس را امضا کرده، اما مجلس هنوز آن را تصویب نکرده است. بنابراین هیچ هدف الزامآوری برای کاهش انتشار ندارد.
پیامد برای مردمافزایش انتشار فقط یک عدد جهانی نیست. همان سوختی که گاز گلخانهای تولید میکند، هوای تهران، اهواز، اصفهان و اراک را هم آلوده میکند. ایران همزمان یکی از آسیبپذیرترین کشورها در برابر تغییر اقلیم است: خشکسالی، فرونشست زمین، گرمای شدید و ریزگرد.
جمعبندیمسئلهی ایران کمبود منابع نیست، حتی مدیریت ناکارآمد هم نیست بلکه نگاه حاکمیت به مصرف و اولیوت سرمایه گذاری و بحث سرمایه گذاری برای سلامت است. انرژیای که هدر میرود، گازی که سوزانده میشود و هوایی که آلوده میشود، همه از یک ریشه میآیند: حکمرانیای که هزینهی تصمیمهایش را مردم و طبیعت میپردازند.
🆔@azambahramiran