⁠⁣والدین سخت‌گیر بچه‌های کمال‌گرا بار میارن. این کمال‌گرایی باعث هزار جور آسیب روحی میشه. بچه‌هایی تربیت می‌کنن که نه میتونن حرف بزنن، نه اعتماد به نفس دارن نظرشون رو بگن، نه بدون ترس کاری رو شروع کنن. ترس از قضاوت شدن و شکست روحشون رو می‌خوره. ایده‌آل نسل دهه شصتی تربیت دکتر مهندس بود و اگر کسی میخواست تو رستوران کار کنه و آشپز بشه، مثل کابوس بود برای این والدین سمی. هنوزم تو خیلی خانواده‌های ایرانی این چیزا رایجه. بچه‌هایی که حتی نمی‌تونن تفریح کنن بدون اینکه عذاب وجدان نگیرن.

⁣بچه‌هایی که تو روابطشون هم موفق نیستن. همه چی سخته براشون، از کار و رابطه عاطفی گرفته تا شغل و رفتار اجتماعی. انقدر انتظاراتشون بالاست از زندگی که مرگ رو به معمولی بودن ترجیح میدن. انقدر تو سرشون فرو کردن که حتما باید مفید باشی و وقتت رو هدر ندی و بین فامیل و در همسایه سری میون سرها باشی، که یک روز رو بدون اضطراب و عذاب وجدان نمی‌تونن به «هیچ کاری» اختصاص بدن. در نتیجه نسلی پر از عقده و کینه بار اومدن که حتی با خودشون هم راحت نیستن و موفقیت در کار و زندگی بین این آدما یک استثناست.

می‌بینی که آدمهای چهره و مطرح در دنیا از ایلان ماسک گرفته تا ترامپ و جوردن پیترسون و هزاران نفر دیگه، در طول روزها بارها و بارها خودشون رو بدون هیچ روتوشی به دنیا نشون میدن. حرف میزنن، فحش میدن، نظرشون رو بدون ترس از قضاوت بیان می‌کنن، و اینطوری کارشون رو پیش میبرن. اونوقت ماهایی که چیزی برای از دست دادن نداریم از ترس قضاوت شدن و چیز مبهمی به اسم «آبرو» نمی‌تونیم حرف بزنیم. کسی که از قضاوت شدن نترسه و بلد باشه حرف بزنه و نظرش رو بگه، همونیه که میتونه حقش رو هم بگیره.

این نسل دهه هشتادی که این روزها پرچمدار هستن اومدن این موانع رو در هم شکستن. این بچه‌ها خودشون هستن همونطور که می‌خوان. دنبال ایده‌آل‌گرایی و نخبه بودن نیستن. اینا شرمی از این ندارن که تو بار کار کنن یا شف باشن یا قیچی به دست تو آرایشگاه کار کنن. اتفاقا کارشون رو هم به عالم و آدم جار می‌زنن که آره ما اینیم. این خود زندگیه بدون هیچ روتوشی. نسل‌های قبل از این دهه هشتادیا، همیشه در هزار لایه شرم و رودرواسی و ترس و عذاب وجدان و آبرو و در همسایه و فامیل چی میگه و اینا گرفتار بودن. البته همین نسل فلک زده بود که این دهه هشتادیا رو پرورش داد.

https://t.me/flith/12795


@flith