☑️پشتپرده زمینخواری در میرجاوه
«هم‌میهن» در گزارشی ردپای یک نهاد و یک شرکت هواپیمایی برای تصاحب تنها بازمانده منابع آب سیستان را مورد واکاوی قرار داد
🔸میرجاوه، شرقی‌ترین دروازه ورودیِ ایران و گذرگاه اصلی بین ایران و پاکستان، اکنون با اتفاقات عجیبی روبه‌روست. قرار است میزبان دو فعالیت گسترده اقتصادی باشد که البته قرار نیست منفعتی نه برای منطقه و باتوجه به تبعات آن، نه برای سرمایه‌گذار به همراه داشته باشد.
🔸براساس اطلاعاتی که ازسوی چند منبع آگاه به دست «هم‌میهن» رسیده، یک نهاد وابسته به وزارت کشور با اخذ امتیازاتی ویژه و با عنوان «پرورش شتر و قطعات دیگر» به قصد «اجرای طرح راهبردی هاب دام جنوب غرب آسیا» با هدف دستیابی به «بازار ۷۰۰میلیون نفری منطقه»، ۱۲۰هزار هکتار از اراضی منابع ملی و دولتی در ۳۱۴ کیلومتر از نوار مرزی را در اختیار گرفته است.
🔸فعالیتی که حالا در قالب یک تفاهم‌نامه بین منابع طبیعی، آبخیزداری کشور، سازمان امور اراضی کشور و معاونت امنیتی انتظامی وزارت کشور در حال انجام است. اینجا یک نکته‌ای توجه‌ها را به خود جلب می‌کند؛ سازمان‌های منابع طبیعی و امور اراضی پای تفاهمی را امضا کرده‌اند که اراضی ملی و دولتی در آن واگذار می‌شود؟
🔸این روزها اتفاقات عجیب در این منطقه کم نیست. براساس اخبار رسمی منتشرشده در رسانه‌های محلی استان سیستان‌وبلوچستان، درحالی‌که منطقه سیستان با طوفان‌های گسترده شن روبه‌روست، عباسعلی نوبخت، رئیس سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور با وجود دعوت نماینده سیستان برای بازدید از آن منطقه، به‌جای سفر به سیستان و بررسی وضعیت کانون‌هاي گردوغبار، به منطقه تهلاب میرجاوه سفر کرده است.
🔸علت تغییر مسیر چه بود؟ براساس اطلاعاتی که به‌دست «هم‌میهن» رسیده، یک شرکت هواپیمایی معروف، به‌منظور سرمایه‌گذاری و توسعه بخش کشاورزی سیستان‌وبلوچستان، قصد دارد حدود شش‌هزار هکتار اراضی دشت تهلاب را برای سرمایه‌گذاری برگزیند و به توسعه نخلستان و کشت گردوهای گرمسیری اقدام کند و به دنبال آن، صادرات را هدف قرار دهد. تا اینجای کار مشکلی نیست؛ به هر حال سرمایه‌گذاری در منطقه‌ای که با بیکاری دست‌وپنجه نرم می‌کند، امری نیکوست البته اگر انتخابی درست داشته باشد. میزان آب‌بری محصولاتی که ازسوی این سرمایه‌گذار انتخاب شده هر دو از «هندوانه» بیشتر است.
🔸البته سوال اصلی آن است که چرا این منطقه که با معضل کم‌آبی جدی روبه‌روست، برای سرمایه‌گذاری محصولات آب‌بر کشاورزی و دامپروری از سوی این دو نهاد دولتی و خصوصی انتخاب شده است؟
🔸کمی دقت در موقعیت منطقه، بر این نکته گواهی می‌دهد که این انتخاب دقیق با چشم‌داشت به تنها منابع آبی موجود در منطقه صورت می‌گیرد؛ آبخوانی که قرار بود براساس مصوبات اخیر دولت، آب شرب زاهدان و کمی از آب شرب موردنیاز زابل را تأمین کند. آن هم در شرایطی که نزدیک به ۲۰سال است که زاهدان از منابع آبی زابل در چاه‌نیمه‌ها استفاده می‌کند و تقریباً سه چاه‌نیمه دوم، سوم و چهارم خالی است و اندک آبی در انتهای چاه‌نیمه اول باقی مانده که برای تأمین آب شرب منطقه در حال پمپاژ است. براساس بررسی‌های کارشناسی، تنها دو ماه باقی است تا تتمه آب این چاه‌نیمه‌ها به انتها برسد و معلوم نیست که این منبع قابل اتکا برای تأمین آب شرب مرکز استان، چه شده که اکنون خیرات می‌شود؟ مگر نه اینکه می‌گویند: «چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است»؟
🔸درصورت تحقق این طرح و تمرکز این دو گروه خاص جهت حضور برای فعالیت اقتصادی با جانمایی به‌شدت نادرست در منطقه، ۹۰۰هزار نفر در زاهدان و ۴۰۰هزار نفر در زابل تحت تأثیر جدی قرار می‌گیرند. در تاریخ خوانده‌ایم که جایی که آب است، تمدن شکل می‌گیرد. مثال نقض آن نیز پابرجاست: «جایی که آب نباشد، تمدنی باقی نمی‌ماند.» بنابراین مهاجرت گسترده از منطقه دور از انتظار نیست؛ آن هم منطقه‌ای که به دروازه ورود به ایران معروف است و به قولی اگر تخلیه شود، مرز ایران بیابان‌های مرکزی ایران را درمی‌نوردد و به سمنان و قم خواهد رسید. حتی اگر برخی بخواهند وضعیت زیست مردم منطقه را نادیده بگیرند، آیا این خطر امنیتی برای تمامیت ارضی ایران را می‌توان پشت گوشت انداخت؟
@farazdaily
«هم‌میهن» در گزارشی ردپای یک نهاد و یک شرکت هواپیمایی برای تصاحب تنها بازمانده منابع آب سیستان را مورد واکاوی قرار داد
🔸میرجاوه، شرقی‌ترین دروازه ورودیِ ایران و گذرگاه اصلی بین ایران و پاکستان، اکنون با اتفاقات عجیبی روبه‌روست. قرار است میزبان دو فعالیت گسترده اقتصادی باشد که البته قرار نیست منفعتی نه برای منطقه و باتوجه به تبعات آن، نه برای سرمایه‌گذار به همراه داشته باشد.
🔸براساس اطلاعاتی که ازسوی چند منبع آگاه به دست «هم‌میهن» رسیده، یک نهاد وابسته به وزارت کشور با اخذ امتیازاتی ویژه و با عنوان «پرورش شتر و قطعات دیگر» به قصد «اجرای طرح راهبردی هاب دام جنوب غرب آسیا» با هدف دستیابی به «بازار ۷۰۰میلیون نفری منطقه»، ۱۲۰هزار هکتار از اراضی منابع ملی و دولتی در ۳۱۴ کیلومتر از نوار مرزی را در اختیار گرفته است.
🔸فعالیتی که حالا در قالب یک تفاهم‌نامه بین منابع طبیعی، آبخیزداری کشور، سازمان امور اراضی کشور و معاونت امنیتی انتظامی وزارت کشور در حال انجام است. اینجا یک نکته‌ای توجه‌ها را به خود جلب می‌کند؛ سازمان‌های منابع طبیعی و امور اراضی پای تفاهمی را امضا کرده‌اند که اراضی ملی و دولتی در آن واگذار می‌شود؟
🔸این روزها اتفاقات عجیب در این منطقه کم نیست. براساس اخبار رسمی منتشرشده در رسانه‌های محلی استان سیستان‌وبلوچستان، درحالی‌که منطقه سیستان با طوفان‌های گسترده شن روبه‌روست، عباسعلی نوبخت، رئیس سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور با وجود دعوت نماینده سیستان برای بازدید از آن منطقه، به‌جای سفر به سیستان و بررسی وضعیت کانون‌هاي گردوغبار، به منطقه تهلاب میرجاوه سفر کرده است.
🔸علت تغییر مسیر چه بود؟ براساس اطلاعاتی که به‌دست «هم‌میهن» رسیده، یک شرکت هواپیمایی معروف، به‌منظور سرمایه‌گذاری و توسعه بخش کشاورزی سیستان‌وبلوچستان، قصد دارد حدود شش‌هزار هکتار اراضی دشت تهلاب را برای سرمایه‌گذاری برگزیند و به توسعه نخلستان و کشت گردوهای گرمسیری اقدام کند و به دنبال آن، صادرات را هدف قرار دهد. تا اینجای کار مشکلی نیست؛ به هر حال سرمایه‌گذاری در منطقه‌ای که با بیکاری دست‌وپنجه نرم می‌کند، امری نیکوست البته اگر انتخابی درست داشته باشد. میزان آب‌بری محصولاتی که ازسوی این سرمایه‌گذار انتخاب شده هر دو از «هندوانه» بیشتر است.
🔸البته سوال اصلی آن است که چرا این منطقه که با معضل کم‌آبی جدی روبه‌روست، برای سرمایه‌گذاری محصولات آب‌بر کشاورزی و دامپروری از سوی این دو نهاد دولتی و خصوصی انتخاب شده است؟
🔸کمی دقت در موقعیت منطقه، بر این نکته گواهی می‌دهد که این انتخاب دقیق با چشم‌داشت به تنها منابع آبی موجود در منطقه صورت می‌گیرد؛ آبخوانی که قرار بود براساس مصوبات اخیر دولت، آب شرب زاهدان و کمی از آب شرب موردنیاز زابل را تأمین کند. آن هم در شرایطی که نزدیک به ۲۰سال است که زاهدان از منابع آبی زابل در چاه‌نیمه‌ها استفاده می‌کند و تقریباً سه چاه‌نیمه دوم، سوم و چهارم خالی است و اندک آبی در انتهای چاه‌نیمه اول باقی مانده که برای تأمین آب شرب منطقه در حال پمپاژ است. براساس بررسی‌های کارشناسی، تنها دو ماه باقی است تا تتمه آب این چاه‌نیمه‌ها به انتها برسد و معلوم نیست که این منبع قابل اتکا برای تأمین آب شرب مرکز استان، چه شده که اکنون خیرات می‌شود؟ مگر نه اینکه می‌گویند: «چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است»؟
🔸درصورت تحقق این طرح و تمرکز این دو گروه خاص جهت حضور برای فعالیت اقتصادی با جانمایی به‌شدت نادرست در منطقه، ۹۰۰هزار نفر در زاهدان و ۴۰۰هزار نفر در زابل تحت تأثیر جدی قرار می‌گیرند. در تاریخ خوانده‌ایم که جایی که آب است، تمدن شکل می‌گیرد. مثال نقض آن نیز پابرجاست: «جایی که آب نباشد، تمدنی باقی نمی‌ماند.» بنابراین مهاجرت گسترده از منطقه دور از انتظار نیست؛ آن هم منطقه‌ای که به دروازه ورود به ایران معروف است و به قولی اگر تخلیه شود، مرز ایران بیابان‌های مرکزی ایران را درمی‌نوردد و به سمنان و قم خواهد رسید. حتی اگر برخی بخواهند وضعیت زیست مردم منطقه را نادیده بگیرند، آیا این خطر امنیتی برای تمامیت ارضی ایران را می‌توان پشت گوشت انداخت؟
@farazdaily
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment