من، مولود ساداتی، مادر دادخواه فرزانه قرهحسنلو، زندانی سیاسی محبوس در بند ۵ زندان وکیلآباد مشهد، اعلام میدارم که از تاریخ ۱۵ آذر ۱۴۰۳، همزمان با سقوط بشار اسد، درِ این بند به روی سه زندانی سیاسی ـ خانم فاطمه سپهری با بیماری قلبی، دخترم فرزانه قرهحسنلو با بیماریهای متعدد، و زهرا کهنهکار (سپند آذر) ـ به دستور مستقیم نوید طباطبایی (قاضی ناظر زندان)، هادی اسماعیلزادگان (رئیس زندان مرکزی مشهد)، و غلامرضا روشان (مدیرکل زندانهای استان خراسان رضوی) بسته شده است. شرایط این بند بهشدت غیرقابل تحمل و اسفناک است؛ هیچگونه سیستم تهویه هوای مناسب وجود ندارد. علاوه بر این، از تاریخ ۲۳ فروردین ۱۴۰۴، به دلیل انتشار یک بیانیه از سوی دخترم فرزانه، به مدت یک ماه تماس تلفنی و سه نوبت امکان ملاقات با خانواده از او سلب شده است. در حال حاضر تنها یک ساعت در روز اجازه هواخوری دارند. نخستین درخواست اعاده دادرسی برای دخترم فرزانه و دامادم دکتر حسنلو، در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۴۰۳ بدون هیچ دلیل موجهی رد شد؛ در حالیکه خود قوه قضائیه دستکم دو بار به بیگناهی این دو نفر اذعان کرده است. آیا این اظهارات رسمی، مستندی کافی برای پذیرش اعاده دادرسی و آزادی ایشان نیست؟ چرا با وجود داشتن دو فرزند، همچنان در زندان نگه داشته شدهاند؟ آیا این چیزیست که شما از آن به عنوان حقوق بشر دم میزنید؟ با توجه به بیماریهای متعدد هر دوی آنها ـ بهویژه دکتر حمید قرهحسنلو که به دلیل جراحات ناشی از شکنجه در زمان بازجویی، دچار بیماری ریوی شدهاند و این مسئله مورد تأیید نهادهای بینالمللی نیز قرار گرفته است ـ من، به عنوان یک مادر، به شدت نگران سلامت دخترم و دامادم هستم. هرگونه آسیبی که متوجه آنها شود، شخص علی خامنهای و غلامحسین محسنیاژهای باید پاسخگو باشند. و در پایان، خطاب به آقای خامنهای: اکنون که مذاکره با دشمن دیرین، آمریکا، عاقلانه و شرافتمندانه شده است پس مدارا با مردم و دلجویی از آنان که صاحبان اصلی ایران هستند به طریق اولی مایه عزت و شرف است! ➖➖➖ @PN_KFP