ای کاش
هزار تیغ برهنه، بر اندوه تو می‌نشست
تا بتوانم
بشارتِ روشنیِ فردا را
بر فرازِ پلک‌هایت نگاه کنم.
اینک
صدایِ آن یار
بی‌دریغ گل می‌کند، در سبزترین سکوت
و گلهایِ هرزه را
در بارشِ مداومِ خویش، دِرو می‌کند.
جنگل،
در اندیشه‌های سبزِ تو جاری‌ست.
خسرو گلسرخی
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing