در سال ۱۹۴۹ انقلاب کینزی(سالی که میزس کتاب کنش انسانی را نوشته بود و مورد اقبال قرار نگرفته بود ) در همه کلاس های درس اقتصاد در ایالات متحده (به جز دانشگاه شیکاگو) با تمام قوا به پیش می تاخت. در حالی که میزس یک مهاجر اتریشی بود که به ندرت او را می شناختند و نقش آفرینی های تئوریک مهم او در علم اقتصاد به عنوان بقایایی از دوران قبل از جنگ جهان پیشا کینزی مدت ها بود به فراموشی سپرده شده بودند. او در دانشگاهی حاشیه ای تدریس می کرد که حتی دغدغه پرداخت حقوق او از صندوق خود را نداشت؛ حقوق او توسط عده ای از حامیان پرداخت می شد که سرشناس ترین آنها لورنس فرتیگ بود. میزس در آنجا تا سال ۱۹۶۹ به ارائه سمینارهای دوره فوق لیسانس مشغول بود و در آن سال در ۸۸ سالگی بازنشسته شد. او در سال ۱۹۷۳ درگذشت و هرگز واجد شرایط دریافت جایزه نوبل اقتصاد تشخیص داده نشد. سال بعد، شاگرد او فریدریش فون هایک مشترکا به همراه گونار میردال سوسیالیست برنده جایزه نوبل شد آن زمان گفته می شد هایک هرگز انتظار نداشت این جایزه را ببرد و میردال هرگز انتظار نداشت این جایزه را با کسی سهیم شود). اهدای نوبل به هایک دو دلیل عمده داشت . یکی نظریه چرخه تجاری او که در دهه ۱۹۳۰ ارائه شده بود و تقریبا به طور کامل بر پایه نظریه پول و اعتبار میزس بود. و دیگری نظرية او در مورد بازار آزاد به مثابه انتقال دهنده اطلاعات دقیقه که این نظریه نیز ابتدا توسط میزس در کتاب سوسیالیسم ارائه شده بود و چنان که هایک بعدها عنوان کرد همان کتاب بود که او را از گیر افتادن در دام آموزه های سوسیالیستی دوران جوانیش بازداشت. اما هایک در دهه ۱۹۳۰ از چند نمودار استفاده کرد؛ کاری که میزس هیچ گاه انجام نداد. تردیدی نبود که روش هایک علمی است. و تردیدی نبود که روش میزس علمی نیست. بنابراین، عملکرد اکادمیک هایک بود که توسط حرفه ای های علم اقتصاد پاداش گرفت. در نبرد ایده ها در مباحث پولی و سوسیالیسم، میزس مانند یک تکاور یکه و تنها از بیرون دیوارهای دانشگاه، خط مقدم حمله ها علیه مسلسل هواداران تمرکز دولتی (مستقر در سنگر آتشبار دانشگاه) را هدایت می کرد. دانشگاه وین هیچ گاه این برجسته ترین دانش آموخته اقتصاد خود را استخدام نکرد. اما هایک بخشی از موج سوم بود و یکی از نخستین شاگردان میزس که در اوایل دهه ۱۹۲۰ داوطلب اعزام به خدمت شد. این موج همچنین شامل لیونل رابینز"، ويلهلم روپکه و چند اقتصاددان بلند آوازۂ دیگر بود که در اوایل دهه ۱۹۴۰ ترک خدمت کردند و به هیئت دیپلماتیک پیوستند تا به دنبال راهی برای آتش بس با دشمن بگردند. به همین دلیل، دشمن به آنها به خوبی پاداش داد: انتشارات مهم و معتبر، مسئولیت های دانشگاهی و ریاست های افتخاری لااقل بر یک انجمن اقتصادی محلی. اما میزس مصالحه ناپذیر بود و در ۸۸ سالگی همچنان به سمت استحکامات دشمن نارنجک پرتاب می کرد. البته هایک نیز همچنان در میدان نبرد باقی ماند، اما نه بیش از تک تیراندازی که از کمینگاه شلیک می کند. .
دیدگاه های پولی میزس
نوشته گری نورث
@austrianschool