👩‍🌾 زنان روستایی و عشایری
اين تصوير ژرفاى جان به لب رسيدن است، چهره كبود سرماى أغشته به تلخكامى كه نامش زنده ماندن براى شبحى از زندگى است!
اين جا خوى زلزله ديده است، نبض درد و زخم مردمان معصومى كه حالا آرزوى يك زندگى معمولى را ازدست داده اند آن سان كه همه ما هر روز زوال در زوال فرو مى رويم و هر روز بى طلوع به غروب مى رسيم !
من خوى را زمستانى در هزار سال پيش در دوران سپاهى دانش  زيسته ام وقتى برف زانو را جا مى گذاشت و بام ها لب آويز قنديل برُان بود! شهرى با يك كتابفروشى و مردمانى لايق تر از روز و محجوب تر از شبهاى  مهتابى با گونه هاى سرخ  كه نسبت عاشقانه اى با طبيعت، سادگى و زندگى داشت.
اين تصوير سوگ درد روح زخمى همه ماست كه نشان مى دهد ما زندگى را باخته ايم و هرچه مى دويم از شر خود رها نمى شويم !
... حالا و در دقيقه اكنون به وقت ظهر كتابفروشى كه گوشه محزون پياده رو را باسواد كرده است در گوش خيابان زمزمه مى كند: خانم ها و آقايان  محترم تر از چهار فصل يادتان باشد هرملتى گروگان اعمال خويش  است!

ماگريه كرديم
وشاخه هاى نزديك دستمان را
شكستيم
وگريه كرديم
مافقط گريه كرديم
نمرديم

شعر از غلامرضابروسان

✍فریدون صدیقی
@nasiri1342238

Comments

Be the first to add a comment